ลำนำชะตาร้อยรัก 情曲命缘

"หากฟ้าลิขิตให้เราได้พบกันอีกครั้ง...
ข้าขอเป็นผู้ตัดวาสนาเองด้วยมือตน"

ณ ลานพิพากษาสวรรค์
เมฆหมอกเบื้องบนคลี่ตัวอย่างช้า ๆ เหมือนจะร่วมอาลัย
เสียงระฆังแห่งชะตาดังสะท้อนแผ่วเบา...
ทว่าในหัวใจของนางกลับสั่นสะเทือนดั่งพายุ
หญิงสาวในชุดขาวสะอาด
ยืนนิ่งอยู่กลางสายตาเทพสวรรค์มากมาย
ร่างของนางบางเบาราวกลีบดอกไม้
แต่คำพูดของนางหนักแน่นกว่าภูผาทั้งเจ็ดรวมกัน
นางหลับตาลงแน่น น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงบนพื้นเมฆที่ไร้รอยเท้า
ก่อนเสียงอธิษฐานจะถูกเปล่งออกอย่างแผ่วเบา
แต่มั่นคงดั่งตราประทับของโชคชะตา

"ข้า..ชิงเหยาอวี้ ขอสาบานต่อสวรรค์"
"ต่อให้ฟ้าลิขิตให้เราพบกันอีกกี่ชาติภพ
เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์เอ่ยคำว่ารักกับข้า"
"สิ่งเดียวที่เจ้าทำได้...
คือเฝ้ามองข้าอยู่ในระยะห่างนั้นอย่างที่เจ้าสมควรจะเป็น"
ทันทีที่คำกล่าวจบ สายลมพลันนิ่ง
กลีบดอกเหมยล่องลอยจากห้วงเวลา
และร่างของนาง ค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง
ร่วงหล่นจากฟากฟ้าสู่วัฏสงสารอีกครั้ง
ชะตาเส้นหนึ่ง ถูกตัดขาด
แต่ความรักเส้นเดิม ยังคงพันร้อย
และลำนำบทใหม่ ก็กำลังจะเริ่มต้นในโลกที่ไม่มีใครจำได้
ยกเว้นหัวใจของเขา