ซ่อนรอยปรารถนา (อวบน้อยโมนา)

เรื่องระหว่างพี่ชายกับพี่สะใภ้...ลลันดาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของพวกเขา ถ้ามองจากสายตาคนนอกเช่นเธอ คงเห็นเพียงผู้ชายกับผู้หญิงที่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก พวกเขาต้องมาแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รักกัน แต่ดันเกิดเรื่องผิดพลาดจนมีลูกขึ้นมา ในมุมของลลันดามันแก้ไขไม่ยาก เพียงแค่ทั้งสองคนรับผิดชอบลูกตามบทบาทของตัวเอง จากนั้นต่างคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทาง เรื่องมันควรจบลงที่ตรงนี้ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายถึงดึงเรื่องเอาไว้ ดูก็รู้ว่าเขาเป็นฝ่ายไม่ยอมจบ
-------------------
ในมือป้อมมีตุ๊กตาผ้าสีขาว ดลภัทรมองไม่ออกว่ามันเป็นตัวอะไร เพราะสภาพของมันยับย่นเหลือเกิน
"มาหาพ่อไหมลูก"
เขาถามหยั่งเชิง ไม่รู้ว่าลูกฟังเขาพูดรู้เรื่องไหม เมื่อมาเห็นใกล้ๆ เช่นนี้ ชายหนุ่มจึงรู้ว่าลูกของเขาตัวเล็กเหลือเกิน...ห่างไกลจากภาพของเจ้าเด็กอวบตามที่ลลันดาเรียกอีกมากโข
"แอ๊..."
ลูกพูด แต่เขาฟังลูกไม่เข้าใจ เจ้าตัวน้อยยกมือมาทางเขาแล้วปล่อยมือวางบนท่อนขาของตัวเอง
"หนูอยากให้พ่อทำอะไรคะ"
ดลภัทรถามอย่างกระตือรือร้น เขาอยากเข้าใจลูก เขาต้องการรู้ว่าลูกอยากได้อะไร เพราะเขาพร้อมจะทำให้ลูก
คราวนี้โมนาไม่ตอบ ดวงหน้าเล็กกลมหันเมินหนีจนคนเป็นพ่อรู้สึกใจแป้ว หากเขาไม่ยอมแพ้ หันมองรอบๆ เผื่อว่าโมนาเห็นอะไรแล้วอยากได้
----------------
มือนุ่มนิ่มที่เกาะไหล่หนาทำให้เนื้อตัวของเขาสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ถึงแม้ได้อุ้มและสัมผัสกายจิ๋วมาแล้ว แต่เมื่อลูกเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง ความรู้สึกอิ่มเอมใจจึงมากมายท่วมท้น
"โมนา..."
"อือ!"
เสียงตอบดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวโผนไปตะครุบบางสิ่งบนโต๊ะตัวเตี้ยตรงหน้าเขา ดลภัทรสะดุ้งโหยง ไม่คิดว่าลูกเคลื่อนไหวเร็วปานนี้ เขารีบคว้าตัวลูก ทว่ามันยังช้าเกินไป เพราะมือป้อมทั้งสองข้างขยำไข่ดาวในจานได้เต็มมือ
"โมนาปล่อยค่ะ อาหารไม่ใช่ของเล่นนะคะ"
กิรณาบอกลูกเสียงอ่อนโยน...ถ้าโมนาเข้ามาทางเธอ เธอจะระวังตัว แต่เมื่อลูกเข้าไปหาดลภัทร เธอจึงปล่อยให้เขาได้เรียนรู้ความแสบซนของลูกด้วยตัวเอง
"อื้อ...อื้อ..."
"มือของหนูเลอะแล้วนะคะ ถ้าหนูไม่ปล่อย แม่จะต้องพาหนูไปล้างตัวอีก ปล่อยก่อนค่ะ"
ดลภัทรมองอาหารเช้าที่อยู่ในมือป้อมอย่างงุนงง มันเละไม่เหลือชิ้นดี สองมือหนายังจับร่างเล็กกลมเอาไว้ ถ้าไม่เห็นกับตา เขาคงไม่เชื่อว่าลูกสาววัยเก้าเดือนจะโผนตัวได้เร็ว แถมนิ้วแง่งขิงยังคว้าของได้อย่างว่องไวและเหนียวหนึบ
ชายหนุ่มลุ้นรอว่าลูกจะทำอย่างไรต่อไป พลันเขายิ้มกว้างเมื่อลูกคลายมือออก ไข่ดาวเละๆ หลุดจากมือน้อยๆ ทว่ารอยยิ้มอยู่กับเขาได้แค่แป๊บเดียว ลูกก็ทำให้เขาใจหายใจคว่ำหนักกว่าเดิม
หมับ!
ควับ!
"แง้..."
เสียงแรกเป็นการเคลื่อนไหวของมือป้อมที่เปลี่ยนเป้าหมายจากไข่ดาวมาเป็นถ้วยกาแฟ แต่พ่อที่มีประสบการณ์ชวนตื่นเต้นมาสดๆ ร้อนๆ ก็เรียนรู้ไว เขาคว้ามือของลูกได้ทัน แต่ไม่รู้ว่าเขาจับมือลูกแน่นเกินไปหรือเปล่า เสียงร้องไห้จ้าถึงดังตามมา

ซีรีส์ชุด อวบน้อยโมนา
1. ซ่อนรอยปรารถนา (อวบน้อยโมนา) - เล่มหลัก
2. ซ่อนรอยปรารถนา (ภาคพิเศษ)

พูดคุยกับเขียนที่ FB : นลพรรณ นักเขียน
ขอบคุณค่ะ ^_^