หทัยนฤมล

สองหนุ่มสาวเดินเคียงกันมานั่งลงต่อหน้าเจ้าของคฤหาสน์ ก่อนที่โคลดีนจะก้มศีรษะทำความเคารพท่านคุณท่านและคุณหญิงอิ่มจันทร์อย่างนอบน้อมตามแบบสากลนิยม ทว่าผู้ใหญ่ทั้งสองกลับรับไหว้ด้วยท่าทีเย็นชา ซ้ำคุณหญิงยังมองจ้องใบหน้าคมสันของสาวฝรั่งเศสอย่างจับผิด จนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดใจ

"หน้าตาก็สวยสะพรั่ง ทำไมไม่รู้จักหาคู่ครองที่เป็นโสด" คำตำหนิของคุณหญิงเรียกหยาดน้ำตาให้ไหลออกมาเอ่อคลอเบ้าตาของโคลดีน ท่านทูตอนาคินเห็นหญิงสาวข้างกายจะร้องไห้ ก็รีบหันไปเอ่ยปรามมารดา

"คุณแม่ครับ!" เสียงของลูกชายคนโปรดแข็งกร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้คุณหญิงอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้แล้วตะคอกใส่บุตรชายอย่างเดือดดาล

"ลูกกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เชียวหรือ อนาคิน!"

"คุณแม่ไม่ควรพูดเช่นนั้นกับเธอครับ"

"บ้านอื่นจะมีเมียเล็กเมียน้อยกี่คนนั่นเป็นเรื่องของเขา แต่ในบ้านของเรา แม่ไม่เคยสอนให้ลูกชายมักมากมักง่าย ทำไมถึงได้..." คุณหญิงเว้นคำนั้นไว้ ก่อนจะใช้สายตามองโคลดีนด้วยความระแวงและดูแคลน

"ใจเย็นก่อนเถอะคุณหญิง!" คุณท่านเอ่ยปราม ทว่าคุณหญิงไม่ฟัง

"หากน้องมีสามีหลายคน คุณพี่ยังจะใจเย็นได้อยู่อีกไหมคะ" คำถามนั้นทำให้คุณท่านยกมือขึ้นกุมขมับ ในขณะที่อนาคินลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"โคลดีนเธอกำลังท้องอ่อน ๆ นะครับ คุณแม่อย่าดุด่าเธอนักเลย" คำพูดของลูกชายทำให้คุณหญิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ท่านนึกเจ็บใจแทนนฤมลที่อนาคินออกโรงปกป้องหญิงอื่น แต่กลับทอดทิ้งเมียที่ท้องลูกของตัวเองไว้ในคฤหาสน์

"ห่วงผู้หญิงคนนี้! แต่เมินเฉยต่อเมียที่ท้องลูกของตัวเองอย่างนั้นหรืออนาคิน"

"ลูกไม่ได้เมินเฉยครับ มลเองต่างหากที่ไม่อยากเจอหน้าลูก!" คำตอบของท่านทูตเย็นชาเสียจนคุณหญิงใจหาย

"ลูกพาหญิงอื่นเข้าบ้าน มีผู้หญิงคนไหนไม่ปวดใจบ้าง ป่านนี้แม่มลคงหอบผ้าผ่อนหนีไปแล้วกระมัง" สิ้นคำของมารดา อนาคินก็หันไปสั่งเฟื่อง

"ไปตามนฤมลมาพบฉันที"

"ค่ะ ท่านทูต" เฟื่องรับคำ ก่อนจะเดินออกไปตามตัวสาวน้อยที่เรือนพัก



'หากน้องยอม น้องจะเป็นได้แค่เด็กในปกครองที่พี่เมตตาใช่ไหมคะ'

'จะไม่มีเมียหลวง เมียน้อย หรือใครทั้งนั้น เพราะพี่จะมีเพียงมลคนเดียว'



คำมั่นสัญญาของเขาดังกังวานในใจของเธอเสมอ หากวันนั้นหญิงสาวไม่หลงเชื่อคำลวงของชายที่ดูสูงส่ง วันนี้ก็คงไม่ต้องมานั่งร้องไห้เช่นนี้

ร่างสูงใหญ่ของอนาคินยืนเหม่อมองสวนหย่อมอยู่ที่ระเบียงตึกใหญ่ เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่าง เป็นจังหวะเดียวกับที่โคลดีนเดินมาหยุดยืนเคียงข้าง มือเรียวสวยลูบหน้าท้องตนเองแผ่วเบา ความเงียบก่อเกิดขึ้นนานหลายนาที อนาคินจึงหันไปมอง เมื่อเห็นว่าโคลดีนดูเหม่อลอย เขาจึงเอื้อมมือมาลูบหน้าท้องแบนราบของเธอเพื่อปลอบโยน ประจวบเหมาะกับที่นฤมลเดินขึ้นบันไดมาเห็นพอดิบพอดี

สาวน้อยก้มมองหน้าท้องนูนเด่นของตนสลับกับมือสามีที่ลูบวนอยู่บนท้องของหญิงอื่น หยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกั้นไว้ บัดนี้ยากจะอดกลั้น เธอปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นแล้วใช้หลังมือเช็ดออก ก่อนจะเดินเข้าไปหาอนาคินตามคำสั่ง

"เรียกให้มลมาพบ มีอะไรหรือคะ" เสียงของสาวน้อยทำให้เขาดึงมือออกจากหน้าท้องโคลดีนแล้วหันไปมองสบตาสาวน้อยที่ตอนนี้ขอบตาแดงก่ำ

"ฉันอยากให้เธอช่วยดูแลโคลดีน ปฏิบัติต่อเธอให้เหมือนพี่เหมือนน้อง" คำสั่งนั้นเหมือนคมมีดเฉือนใจ นฤมลพยายามอย่างหนักไม่ให้น้ำตาไหล ในขณะที่อนาคินกลับเฉยชา

"เรื่องที่จะพูดมีเท่านี้ใช่ไหมคะ"

"เรื่องงานหมั้น ฉันคิดว่าจะประวิงเวลาไปก่อน เธอเห็นสมควรว่าอย่างไร" เขาถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนฤมล

"พี่คินเคยบอกว่าไม่อาจแต่งงานกับคนทรยศได้ มลเองก็เช่นกันค่ะ"

"ฉันไม่เคยทรยศเธอ"

"ยกเลิกงานมงคลเถอะค่ะ มลจะไปจากที่นี่เอง"

"คนอย่างเธอจะไปที่ไหนได้" เขาถามอย่างดูแคลน นฤมลจึงยกยิ้มมุมปากตอกกลับไป

"มลมีทางของมลก็แล้วกัน" สิ้นคำเมีย ความโกรธก็ประทุขึ้นในหัวใจแกร่ง ฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว ก่อนจะกระชากร่างเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้

"ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น" เสียงที่เคยนุ่มนวล บัดนี้เหี้ยมเกรียมจนนฤมลหวั่นใจ

"พี่คินใจเย็นก่อนค่ะ เธอท้องโตแล้วนะ อย่าทำรุนแรงเลย" โคลดีนร้องปรามพลางจับต้นแขนแกร่งเพื่อเรียกสติเขา

"ฉันจะไม่ยอมให้เธอ พาลูกฉันหนีไปหากบฏพวกนั้นเด็ดขาด!"

"เด็กคนนี้ไม่มีพ่อค่ะ" นฤมลบอกอย่างมาดมั่น นั่นยิ่งกระตุ้นโทสะของสามี

แขนแกร่งตวัดช้อนร่างน้อยขึ้นมาอุ้มแนบอก สร้างความตกใจให้นฤมลยิ่งนัก เธอพยายามดิ้นหนี ทว่าทำอย่างไรก็ไม่หลุดพ้น ท่านทูตอนาคินอุ้มร่างเมียรักตรงดิ่งไปยังห้องนอน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของโคลดีน