หทัยนับดาว

‘เกื้อไม่ได้หูหนวก’ ประโยคสั้น ๆ ถูกเขียนลงบนแผ่นกระดาษเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนหลัง มรว. หทัย ทัตธาดา รอดจากอุบัติเหตุรถคว่ำมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่กลับต้องสูญเสียประสาทการสื่อสารอย่างที่แม้หูจะยังได้ยิน แต่กล่องเสียงกลับไม่อาจเอ่ยคำใดตอบได้อีก

แน่นอนว่าหากพูดไม่ได้สักคำ ใครเล่าจะเชื่อคำบนกระดาษที่มิอาจพิสูจน์ หทัยจึงได้เรียนรู้ว่ายศถาบรรดาศักดิ์ไม่อาจรั้งเหล่าผู้ดีมีสกุลให้คงความนับหน้าถือตาต่อ "คนใบ้" อย่างเขาได้อีก แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะหมดอาลัยต่อการหาคำตอบว่าการมีชีวิตอยู่ต่อนั้นดีไปกว่าการตายไปให้สิ้นเรื่องตั้งแต่ในอุบัติเหตุครานั้นหรือไม่ ชื่อของใครบางคนที่ซ่อนอยู่ลึกในความทรงจำมาแสนนานก็ถูกขุดขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว

แม้จะนานเสียจนลืมแม้กระทั่งใบหน้า แต่ มล. ดาวนับพัน พิมาลัย ลูกชายคนโตของ มรว. พิภพ สหายรักของท่านพ่อ แลเพื่อนคนสนิทที่สุดในวัยเด็กของหทัย ยังคงเป็นชื่อที่ชายหนุ่มจำได้ดี เพราะเขาผู้นี้ได้ทิ้งคำถามเล็ก ๆ ไว้ในหัวใจของหทัยถึงเหตุที่จากไปโดยไร้คำร่ำลานับสิบปี แลด้วยสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของสองตระกูล จึงกลายเป็นว่าชายหนุ่มผู้นี้ที่เพิ่งได้กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้ง ผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในเพียงไม่กี่คนทั่วพระนครที่รู้ภาษามือจะย้ายมาอยู่ที่วังทัตธาดาเป็นการชั่วคราวเพื่อสอนภาษามือแก่หทัยจนกว่าจะกลับมาใช้ชีวิตได้อีกครั้ง

‘คุณชายหทัย จำภัทรได้ไหมครับ’ กระดาษใบเล็กพร้อมลายมือบรรจงถูกวางลงบนโต๊ะให้ตรงกับระดับสายตาของชายหนุ่มเจ้าของวังอย่างพอดิบพอดี

‘สิบกว่าปีมาแล้ว คิดว่าผมความจำดีขนาดนั้นเลยหรือไงครับ’

กระดาษใบเดิมถูกพลิกด้านแล้วเขียนตอบกลับไปด้วยอารมณ์ที่จะว่าดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง หรือน้อยใจที่ใครอีกคนปล่อยเวลาให้ล่วงมานานถึงเพียงนี้ก็มิอาจทราบได้ชัดนัก หากแต่ที่แน่ใจก็คือ หทัยจะไม่มีทางยอมบอกออกไปเป็นอันขาด ว่าความจำของเขานั้นยังใช้งานได้ดีเสียจนไม่เคยลืมแม้สักเรื่องอย่างที่ว่าจริง ๆ