จือซินคุณนายผู้กองยุค 80

"ทำไมฉันจะว่าไม่ได้ น้าหงอิง น้าเองก็เหมือนกัน เป็นแค่เมียใหม่ที่พ่อเก็บมาเชิดชู อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าน้าคิดจะทำอะไร จะหลอกให้ฉันไปตกระกำลำบากที่ชนบท แล้วฮุบสมบัติแม่ฉันให้ลูกสาวน้าเสวยสุขใช่ไหม ฝันกลางวันไปเถอะ"
"แก แก..." หงอิงพูดไม่ออก นางไม่เคยเจอจือซินในโหมดนี้มาก่อน ปกติลูกเลี้ยงคนนี้หัวอ่อน ว่านอนสอนง่าย แต่วันนี้เหมือนผีเข้า
ประตูห้องถูกผลักเข้ามา จือเหิงหัวหน้าโรงงานกระเป๋าผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เสียงดังเอะอะอะไรกัน อายเพื่อนบ้านบ้างไหม"
หงอิงรีบวิ่งไปเกาะแขนสามี บีบน้ำตาทันที "พี่คะ ดูลูกสาวพี่สิคะ ฉันแค่หวังดีอยากให้เวยเวยได้ทำงานใกล้บ้าน เพราะแกขี้โรค แต่จือซินกลับด่าว่าพวกเราเสียๆ หายๆ"
จือเหิงหันมามองลูกสาวคนโตด้วยสายตาตำหนิ "จือซิน ขอโทษน้าเดี๋ยวนี้ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แกเป็นพี่ก็ต้องเสียสละให้น้องสิ"
จือเหิงเอ่ยเช่นนี้ เหมือนน้ำมันราดบนกองไฟในใจจือซิน ชาติก่อนเธอก็ยอมเพราะคำว่ากตัญญูโง่ ๆ นี่แหละ ชาตินี้อย่าหวังเลย