สัญญาผีโพงยายสีกาบเชิง

ค่ำคืนในดงทึบ มิได้มืดเพราะไร้แสง
แต่มืดเพราะความลับเก่าแก่ที่ยังหายใจอยู่

สายลมพัดผ่านเหมือนเสียงกระซิบของสิ่งที่ไม่ควรเอ่ยนาม
ดินชื้นมีกลิ่นคาวจาง ๆ ราวกับความทรงจำของศพที่ไม่ยอมสลาย
ผู้เฒ่าในหมู่บ้านมักพูดตรงกันว่า
“ดงนี้…ไม่เคยว่างจากผี มีแต่คนที่ยังไม่รู้ว่าตนกำลังเดินเข้าไปหาเขา”

ที่นี่คือแผ่นดินของ *สัญญาผีโพง*
สัญญาที่มิได้เขียนด้วยหมึก หากจารึกด้วยเลือด ความโลภ และคำสาบาน
ผู้ใดล่วงรู้…ย่อมมีสิ่งหนึ่งต้องแลก
บางคนแลกชีวิต บางคนแลกวิญญาณ
และบางคน…แลกทั้งสองอย่างโดยไม่รู้ตัว

ลึกเข้าไปในดงนั้น ซ่อน *แหวนอำพันกระหังดง*
อำพันสีหม่นที่บรรจุเศษอาถรรพ์จากร่างกระหังโบราณ
ผู้ใดสวมใส่ จะได้พลังอำนาจเหนือเงามืด
แต่เงามืดนั้น จะกลืนกินหัวใจของผู้ครอบครองช้า ๆ
เหมือนปลวกแทะเสาเรือนทีละเส้น…จนบ้านทั้งหลังพังครืน

ในกระท่อมร้างหลังหนึ่ง มี *ไหขังปอบ* ตั้งนิ่ง
ปากไหถูกผนึกด้วยยันต์เก่าที่หมึกซีดราวกับน้ำตาของคนตาย
ข้างในมิใช่แค่ปอบ
แต่คือความหิวที่ไม่รู้จักคำว่า “พอ”
มันรอเพียงคนโง่ คนโลภ หรือคนกล้าเกินเหตุ
มาเปิดฝาให้มันได้ออกไปเดินเล่นในโลกมนุษย์อีกครั้ง

และเหนือสิ่งอื่นใด
ยังมี *อาถรรพ์ลูกสะกด*
วัตถุมงคลที่แท้จริงแล้วเป็นตรวนพันธนาการ
สะกดได้ทั้งผี สะกดได้ทั้งคน
แต่สะกดจิตใจของผู้ใช้ไม่ได้
เพราะมนุษย์…คือของต้องสาปที่ควบคุมยากที่สุดในโลก

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้น
ไม่ใช่จากความกล้าหาญ
แต่จากความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย
ที่โตพอจะกลายเป็นโลงศพ

นี่ไม่ใช่นิทาน
ไม่ใช่ตำนาน
และไม่ใช่คำเตือนที่ใครจะฟังทัน

นี่คือบันทึกของความผิดพลาด
ของคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าผี
แต่ลืมไปว่า…
ผีไม่เคยหลอกใคร
มีแต่มนุษย์ที่เดินเข้าไปหลอกตัวเอง