โรงเตี๊ยมแห่งนี้ครื้นเครงนัก

คำโปรย...

บ้านเก่ามารดาคือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ต้องใช้หาเงิน คนเกิดใหม่เลยทำเป็นโรงเตี๊ยมในสไตล์ของตัวเองมันเสียเลย ไม่รุ่งก็ร่วงแหละงานนี้ ชานมเย็น ๆ มาแล้วจ้า หม้อไฟมาแล้วคร้าบ!!

เรื่องย่อ...

‘การปรนนิบัติ’ เริ่มแฝงไปด้วยแผนการบางอย่าง

วันหนึ่ง...ซูหลันยกถาดอาหารมาวางที่ตั่งบนระเบียงริมคลอง ครั้งนี้นางไม่ได้ตั้งสำรับบนโต๊ะในห้องเหมือนเคย

"ท่านโหววันนี้อากาศดีนัก ข้าว่าท่านควรลุกขึ้นมาขยับร่างกายเสียหน่อยนะเจ้าคะ" ซูหลันเดินมาประคองเขาอย่างนิ่มนวล "ข้าเตรียมแกงปลาของโปรดท่านไว้ให้แล้วเจ้าค่ะ"

อันเหยียนยิ้มรับและยังแสร้งทำเป็นเดินอย่างยากลำบาก

"เจ้าช่างรู้ใจข้านักซูหลัน... กลิ่นน้ำแกงหอมเตะจมูกเชียว"
เมื่อเขานั่งลงที่โต๊ะ ซูหลันก็ตักน้ำแกงที่มีควันหอมฉุยมาวางให้ตรงหน้า "วันนี้ปลาสดมาก ท่านโหวต้องถูกใจแน่เจ้าค่ะ"

อันเหยียนเผยยิ้มบางและยังแสร้งทำท่าทางเงอะงะ ตามบทบาทของคนตาบอด ทว่าเมื่อเขาก้มหน้าลงมองถ้วยน้ำแกง คนเจ้าเล่ห์ก็ได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

ทว่าซูหลันกลับแอบยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทางชะงักงันของอีกฝ่าย ‘มาดูกันว่า ท่านจะแสร้งทำไปได้ถึงเมื่อไหร่’ นางนึกในใจ พร้อมกับจับมือเขามาจับถ้วยน้ำแกงที่วางอยู่ตรงหน้า ซึ่งในถ้วยนั้นมีพริกลอยผสมอยู่กับเนื้อปลา สีแดงสดดูน่ากลัวยิ่ง

"รีบกินสิเจ้าคะ ประเดี๋ยวก็เย็นชืดกันพอดี" ซูหลันกล่าวพร้อมกับจับมือเขาที่ถือช้อนอยู่ตักทั้งชิ้นปลาและพริกขึ้นมา

อันเหยียนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง หากไม่กินเข้าไป ความลับที่เขาแสร้งตาบอดเป็นต้องแตกแน่

คำเตือน!!
ข้อสมมุติที่อ้างอิงเหล่านี้ มีขึ้นเพื่อให้นิยายดูสมจริงเท่านั้น
เนื้อเรื่อง การบรรยาย ไม่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกการบรรยายเกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น