ข้านี่แหละซูเซี่ยวอัน หญิงบ้าแห่งตระกูลซู

อารยาเธอเสียชีวิตจากการถูกรถชน หลังจากช่วยเด็กพิเศษแต่เธอลืมตาตื่นมาในร่างของหญิงพิการที่สติปัญญาไม่ดีเกิดใหม่ชาติภพนี้เสี่ยวอันร่างใหม่นี้ข้าจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างและจะเลิกรักเขา

"เด็กหญิงคนนั้นน่ารำคาญที่สุดในวังเอาแต่วิ่งตามข้า ข้าไม่อยากเห็นหน้านางอีกเลย"



องค์ชายไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นทำร้ายใจของเสี่ยวอันแค่ไหน หลังจากวันนั้น เสี่ยวอันไม่วิ่งตามใครอีกเลย นางเงียบลงดูเศร้าลง และกลับไปพูดคุยกับแมวและต้นไม้เช่นเดิม ไม่นานข่าวลือว่า "หญิงบ้าอาจเป็นลางร้ายขององค์ชาย" ก็แพร่สะพัดในวัง

นางถูกขับไล่ออกจากวังในคืนฝนตก แต่เป็นคืนเดียวกันที่เป็นงานเฉลิมฉลองวันประสูติขององค์ชาย แม้นางจะถูกขับไล่ออกจากวังแม้ร่างกายนางจะป่วยไข้แค่ไหนแม้สติจะเลือนลาง แต่นางก็พยายามที่จะปีนกำแพงเข้าไปดูแสงโคมในงานฉลองวันประสูติขององค์ชายให้ได้

ร่างที่เย็นเฉียบและอ่อนแอของหญิงบ้าผู้เคยหลงรักองค์ชายอย่างสุดหัวใจก็ค่อยๆ หยุดเต้นลงก็กลายเป็นที่พักพิงใหม่ของอีกวิญญาณหนึ่งจากโลกอนาคตพร้อมกับคำพูดสุดท้ายของเสี่ยวอัน

"ท่านเคยรู้สึกดีกับข้าบ้างไหมนะ องค์ชาย"

แต่ใครเล่าจะล่วงรู้ว่าแม้แต่รอยยิ้มสุดท้ายของเสี่ยวอันนั้น ก็ยังเฝ้ามององค์ชายอยู่... จากเงามืดในใจของร่างกายนี้เอง

อารยาลืมตาขึ้นในร่างใหม่พร้อมกับความทรงจำที่เลือนลางของเจ้าของร่างเดิม แต่ความทรงจะทั้งหมดก็เริ่มชัดเจนเมื่อเธอเจอหน้าขององค์รัชทายาท

"ผู้หน้าจืดๆ แบบบนี้หรอ ที่เสี่ยวอันหลงรักหัวปักหัวปำ ไหนๆ ก็ได้อยู่ในร่างใหม่นี้แล้ว ฉันเมินเฉยเขาผู้นั้น คนที่ทำให้ทำให้เสี่ยวอันอ่อนเเอได้ขนาดนี้"

"ข้าไม้ไม่ได้รักท่านแล้วองค์รัชทายาทเพราะข้าไม่ได้บ้าแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ"



ซูเสี่ยวอันมองผู้ชายบนหลังม้า และการประเมินราคาหน้าตาระดับ 3 วิ

สายลมพัดพริ้ว ขนม้าสีดำเงาวาวสะบัดไปตามแรงย่างกรายอย่างองอาจ ชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีกรมท่าประดับลายทองขลิบ ดวงตาคมราวพญาเหยี่ยว ใบหน้าคมสันที่ทำให้แม่ค้าสะใภ้ทั่วแคว้นพร้อมยกใจให้โดยไม่ถามชื่อ...

แต่กับซูเสี่ยวอัน?

"...ไม่เห็นหล่อเลย"

นางคิดในใจอย่างหน้าตาย

"คิ้วเข้มเกินไป น่าจะเสียเวลากับครีมบำรุงมากกว่าอ่านหนังสือ เฮ้อ...อีกอย่างองค์ชายที่หลงตัวเองเป็นที่หนึ่งไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมชอบได้ยังไง"

องค์รัชทายาทหลี่เหวินอี้จ้องมาที่นางเช่นกัน แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความสงสัย เขายังจำได้ดีว่าเด็กหญิงบ้าที่เคยวิ่งตามเขาทุกวันในวัง มักหัวเราะคิกคัก ชูดอกไม้ให้ แล้วก็สะดุดล้มใส่เขาเสมอ

แต่ตอนนี้... หญิงเบื้องหน้าเขายืนนิ่ง มองเขาราวกับกำลังประเมินราคาตลาดปลา

เสี่ยวอันตาโตเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังให้เจ้าชายหล่อแล้วพึมพำเสียงดัง

"แมว เสี่ยวฮวา! รับแผนปฏิบัติการหนีเดี๋ยวนี้!"

จากนั้นเธอหมุนตัวคว้าตะกร้าสบู่ ใส่แมวเข้าไป แล้ววิ่งไปหลังบ้านทันที โดยไม่รู้เลยว่าแมวนั้นสะดุ้งและร้อง "เหมียว!?" ด้วยอารมณ์ประมาณว่า

"ข้าเกี่ยวอะไรด้วย?"