ลู่เสี่ยวอิงคุณหนูยอดหมอดูอันดับหนึ่ง

ลู่เสี่ยวอิงไม่หลบเศษกระเบื้อง นางเงยหน้าสบตามารดาด้วยแววตาว่างเปล่า "ท่านแม่เข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้สาปแช่ง แต่เป็นการเตือนด้วยความหวังดีตามตำราโหราศาสตร์ ข้าทักว่าธาตุน้ำของนางอ่อนแรง ให้ระวังที่ชื้นแฉะ แต่นางไม่เชื่อฟังเอง หากข้าบอกว่าฝนจะตกแล้วท่านไม่พกร่ม เมื่อเปียกปอนกลับมา ท่านจะโทษฟ้าฝนหรือโทษคนเตือนเจ้าคะ"
"เจ้า ยังจะมาต่อปากต่อคำอีก" จือหงผุดลุกขึ้นชี้นิ้วสั่นระริก "ท่านพี่ ดูลูกสาวตัวดีของท่านเถิด กลับมาวันแรกก็ก่อเรื่อง ท่านต้องลงโทษนางให้หลาบจำนะเจ้าคะ"
ลู่จ้าว ราชครูผู้ทรงอิทธิพลแห่งต้าเยียนวางตำราในมือลงช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองบุตรสาวในไส้ที่ไม่ได้พบหน้ามาสิบสามปี เขากลับไม่พบแววตาขลาดกลัวหรือความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างที่เด็กสาวทั่วไปพึงมี แต่กลับพบความนิ่งสงบดั่งบ่อน้ำลึกที่หยั่งไม่ถึง
เด็กคนนี้ เปลี่ยนไปมากทีเดียว
"พอได้แล้วฮูหยิน" ลู่จ้าวเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ "เรื่องอุบัติเหตุจะโทษว่าเป็นเพราะคำพูดคนได้อย่างไร จือหนิงซุ่มซ่ามเองก็ส่วนหนึ่ง แต่เสี่ยวอิง... วาจาของเจ้าก็ฟังดูอวดอ้างเกินงาม เป็นสตรีไม่ควรทำตัวเป็นแม่หมอเที่ยวทักใครไปทั่ว มันดูไม่งาม"