ภพพันธนา

บรรยากาศภายนอกชุ่มชื้นไปด้วยหยาดฝน แต่คนในห้องกลับไม่รับรู้ถึงความชุ่มฉ่ำนั้น
ที่คนตัวเล็กหยุดดิ้น ไม่ใช่เพราะหมดแรง หากแต่เป็นเพราะความรู้สึกภายในใจ ทั้งที่พยายามมาตลอดว่าจะไม่หลงรักคนคนนี้ ทว่าพอได้สัมผัสใกล้กัน ฐาปกรณ์ก็อดนึกถึงความปรารถนาที่หยาบโลนไม่ได้
เมื่อรับรู้ว่าคนในอ้อมกอดนิ่งเกินไป สุริยการจึงปลดปล่อยร่างที่สวมกอดไว้

"ตอนนี้ไม่ว่าคุณจะเป็นน้องใครผมก็ไม่ชอบคุณ...รู้ตัวไว้ด้วย" รู้ทั้งรู้ว่าคำพูดนั้นสวนทางกับความรู้สึก แต่เพื่อตัดจบความสัมพันธ์มันก็ต้องเป็นไปตามที่พูด
"งั้นผมก็จะบอกให้คุณรู้ไว้เหมือนกัน ต่อให้คุณยังชอบผมอยู่ ผมก็ไม่มีวันชอบคุณ เพราะถ้าผมรู้ว่าคุณนิสัยแบบนี้ตั้งแต่แรก คุณจะไม่มีวันได้แตะตัวผมแม้แต่ปลายเล็บ"

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มีใครบางคนกำลังทำพิธี ณ ที่แห่งหนึ่งในภาคใต้ของไทย...เป้าหมายของเขาคือสุริยการและฐาปกรณ์
และที่ฐาปกรณ์มีพฤติกรรมเช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเช่นกัน เมื่อผู้ทรงศีลได้สวดมนต์เพื่อส่งดวงจิตของผู้ล่วงลับเมื่อห้าสิบกว่าปีก่อน ให้ช่วยปกป้องคุ้มครองกายสังขารที่กลับมาเกิดใหม่ในชาตินี้