พระชายาจะหนีไปที่ใด

คำโปรย

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ฝ้ายผูกแขนของหลวงพ่อก็ไม่ช่วยอะไร

เพิ่งจะกระโดดขึ้นวินมอเตอร์ไซค์หนีเจ้าเพื่อนธงแดงเบ้าหน้าแบกสันดานนามว่า 'ไอ้เวย์สามขา'​ ออกมายังไม่ทันจะถึงครึ่งทาง พี่วินมอเตอร์ไซค์ดันพาซิ่งไปชนตัวเหี้ยเข้าให้อย่างจังจนพลัดตกลงไปในคูคลองหัวปักขี้โคลนตาย

ซ้ำร้ายไปกว่านั้นวิญญาณยังหลุดเข้าไปในหนังสือนิยายตับระบมขมแต่ไม่คายที่อยู่ในกระเป๋าเป้ข้างลำตัว ไปเป็นนางรองผู้แสนอาภัพที่พระเอกธงแดงไม่รักแถมยังฆ่านางตายอย่างเลือดเย็นด้วยมือของตัวเอง

บุปผางามสะพรั่งฟุบร่างลงไปอย่างช้าๆ โดยไม่ได้รับแม้แต่อ้อมกอดจากคนที่ตนเองรัก แววตาของ 'เหวินเส้าอ๋อง'​ ปราศจากความอบอุ่น ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่นิด เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้จะเหลือบแลนาง

'เยว่ซีซี'​ หนาววาบไปทั้งหัวใจคว้ามือข้างหนึ่งไปในอากาศอีกข้างลูบอยู่ที่ท้อง เอ่ยตามหลังไปด้วยถ้อยคำสั้นๆ ก่อนจะสิ้นใจว่า "ลูก.."

นี่มันนิยายบ้าบออะไรกัน!!

ด่าทุกวันแต่ก็ยังอ่านจนจบ!



หลัวที่ดีคือหลัวใหม่...

ดังนั้นเธอต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ จึงต้องคิดหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่ให้จงได้

เยว่ซีซียกพู่กันจรดศีรษะอย่างใช้ความคิด อย่างแรกที่จะต้องทำก็คือหาชื่อเหมาะๆ ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่

"หวัง--มี--หลัว"

"หรือว่าจะเป็น หวัง--สี--จ้าว ดี"

นางหันไปถามแม่นมถานว่า "แม่นมคิดว่าสองชื่อนี้ ชื่อไหนที่ไพเราะมากกว่ากัน"

"นะ.. นี่เป็นชื่อของคนหรือเพคะ"

"แน่นอนว่านี่เป็นชื่อมงคลมาก"





แต่ ดะ เดี๋ยวนะ..

เชี่ยย!! ไอ้เวย์สามขาเวอร์ชั่นชุดจีนโบราณ!! 

ตายห่าน! นี่มันคงไม่ได้เกาะขาตามเธอมาด้วยหรอกนะ!

จู่ๆ หญิงสาวก็รับรู้ได้ถึงความวิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้รางๆ เธออยากจะกรีดร้องออกมาให้ก้องโลก!!

"กรี๊ดดดด!!"

"..." องครักษ์หงซิ่นทำสีหน้าประหนึ่งเจอเข้ากับแผ่นดินไหวก็ไม่ปาน "ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า.. พระชายารองจะมีโทนเสียงสูงถึงเพียงนี้!"