ชายสติไม่สมประกอบผู้นี้คือสามีข้าเอง

จากชายเร่ร่อนสติฟั่นเฟือนที่ผู้คนต่างหลีกหนี
แต่กลับมีหญิงม่ายผู้โดดเดี่ยวยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยความสงสาร ชายหนุ่มเหมือนดั่งลูกหมาที่ติดเจ้าของไม่ยอมห่างกายไปไหน

เมื่อวันเวลาผ่านไปความใกล้ชิดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพัน และนางก็ได้ตระหนักว่าชายผู้ถูกมองว่าไร้สติผู้นี้
กลับเป็นเพียงคนเดียวที่มอบความสุขให้ได้อย่างแท้จริงทั้งทางกายและคอยช่วยเยียวยาหัวใจอันห่อเหี่ยวให้กลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง