นิทานอินเดียนแดง: คำสอนบรรพบุรุษ (AMERICAN INDIAN FABLES)

ใต้ผืนฟ้ากว้างที่ดวงดาวส่องสว่างกว่าที่ใด และเหนือผืนดินที่รอยเท้ามนุษย์เคยเดินเคียงข้างกวางป่า อินทรี และสายลม มีเรื่องเล่าหนึ่งดำรงอยู่ก่อนตัวอักษรจะถือกำเนิด เรื่องเล่านั้นคือเสียงของบรรพบุรุษแห่งชนพื้นเมืองอเมริกา เสียงที่เล่าขานผ่านกองไฟยามค่ำคืน ผ่านจังหวะกลอง ผ่านบทเพลง และผ่านความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์ของธรรมชาติ
นิทานอินเดียนแดง: คำสอนบรรพบุรุษ คือสายใยแห่งถ้อยคำที่ผูกมนุษย์เข้ากับผืนดิน ท้องฟ้า สัตว์ป่า และสรรพชีวิตทั้งมวล เรื่องเล่าเหล่านี้มิได้เป็นเพียงนิทานเพื่อความเพลิดเพลิน หากคือแผนที่ของจิตวิญญาณ บอกทางให้มนุษย์รู้จักเคารพโลกที่ตนอาศัย และตระหนักว่าตนมิได้เป็นเจ้าของธรรมชาติ หากเป็นเพียงส่วนหนึ่งของวงจรอันยิ่งใหญ่
ในโลกของนิทานเหล่านี้ ลมอาจเป็นผู้ส่งสาร แม่น้ำมีความทรงจำ และภูเขามีวิญญาณ เรื่องราวดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ทว่าเปี่ยมความหมาย สอนให้รู้จักความกล้าหาญที่อ่อนโยน ความเข้มแข็งที่ไม่ทำร้ายผู้อื่น และปัญญาที่เกิดจากการฟังมากกว่าการพูด
คำสอนจากบรรพบุรุษมิได้มาในรูปคำบัญชา หากมาในรูปของภาพฝัน อุปมา และการเดินทางของวีรบุรุษผู้ต้องเรียนรู้ความถ่อมตนก่อนจะเข้าใจความจริงของชีวิต ทุกเรื่องราวคือวงกลม ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุดชัดเจน ดุจวัฏจักรของฤดูกาลและการเต้นของหัวใจโลก
ขอเชิญผู้อ่านเปิดใจรับฟังเสียงกระซิบจากกาลเวลา ปล่อยให้ถ้อยคำโบราณพาเรากลับไปนั่งข้างกองไฟอีกครั้ง ที่ซึ่งเรื่องเล่าไม่เพียงผ่านหู หากซึมลึกลงสู่จิตวิญญาณ และเตือนเราว่า มนุษย์จะงดงามที่สุดเมื่อเดินอย่างอ่อนน้อมอยู่บนผืนดินเดียวกับสรรพชีวิตทั้งปวง

เมธา วราภักดิ์กูล
ผู้แปล