หลิงเว่ย เทพพยากรณ์หวนคืน เล่ม 5 เล่มจบ (123 -154 )

ตอนพิเศษ 5 เด็กเส้น

เช้าวันต่อมา บรรยากาศในคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัย A เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ข่าวลือเรื่องนายหญิงตระกูลเฟิ่งคือหลิงเว่ยแพร่สะพัดไปเร็วยิ่งกว่าไวรัส นักศึกษาที่เคยหัวเราะเยาะความยากจนของเธอ บัดนี้ต่างพากันก้มหน้าหลบตาเมื่อเธอเดินผ่าน ชุดนักศึกษาที่เคยดูเก่ากะปิถูกแทนที่ด้วยชุดตัดเย็บประณีต และรถหรูที่มาส่งหน้าคณะก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่านางพญาได้จุติขึ้นแล้ว

ทว่า ท่ามกลางสายตาที่ยำเกรง กลับมีสายตาคู่หนึ่งที่มองมาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างปิดไม่มิด นั่นคือ อาจารย์หมอหวง หัวหน้าภาควิชาศัลยศาสตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความตระหนี่ถี่เหนียวในจริยธรรมแพทย์ เขาเกลียดที่สุดคือ เด็กเส้นและพวกเศรษฐีที่ใช้เงินฟาดหัวเพื่อซื้อความสะดวกสบาย

สำหรับหมอหวง การที่หลิงเว่ยกลับมาพร้อมเช็คบริจาคสร้างตึกใหม่สองหลัง ไม่ได้ทำให้เขาประทับใจ แต่มันกลับตอกย้ำความเชื่อของเขาว่า หญิงสาวคนนี้คงไปทางลัดจนได้ดิบได้ดี และตอนนี้กำลังใช้เงินปิดปากมหาวิทยาลัยเพื่อกลบเกลื่อนความไร้สามารถของตัวเองที่ขาดเรียนไปนาน

"เอาล่ะนักศึกษา..."

หมอหวงเอ่ยเสียงเรียบ ท่าทางเย็นชา

"วันนี้เราจะมีการทดสอบคัดแยกเส้นประสาทในเคสจำลองที่มีความซับซ้อนสูง ซึ่งปกติจะสงวนไว้ให้นักศึกษาเกียรตินิยมเท่านั้น แต่ในเมื่อวันนี้เรามี ผู้สนับสนุนรายใหญ่อยู่ในห้อง..."

เขามองจิกไปที่หลิงเว่ย

"นักศึกษาหลิงเว่ย คุณช่วยออกมาสาธิตให้เพื่อนดูเป็นคนแรกหน่อยได้ไหม? หวังว่าเงินบริจาคคงไม่ได้จ่ายรวมไปถึงคะแนนสอบหรอกนะ"

คำประชดประชันทำเอาเพื่อนร่วมคลาสพากันกลืนน้ำลาย หลิงเว่ยขยับยิ้มเย็นเยียบ เธอวางกระเป๋าลงอย่างแผ่วเบา รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้หมอหวงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่มันทิฐิในใจเขายังคงค้ำคออยู่

หลิงเว่ยเดินไปยังโต๊ะสาธิตหน้าห้อง ที่นั่นมีโมเดลเนื้อเยื่อจำลองที่เชื่อมต่อกับระบบคอมพิวเตอร์เพื่อวัดความแม่นยำในระดับไมครอน

'ในอดีตชาติ ฉันใช้เข็มเงินชุบชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ท่ามกลางสมรภูมิที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว กะอีแค่มีดผ่าตัดโลกมนุษย์ที่มีไฟส่องสว่างขนาดนี้ จะไปยากอะไร' นัยน์ตาดอกท้อส่องประกายวูบหนึ่ง เธอหยิบมีดผ่าตัด (Scalpel) ขึ้นมา ท่วงท่าการจับมีดของเธอมันไม่ใช่ท่าทางของนักศึกษาที่ห่างเหินตำราไปนาน แต่มันคือท่วงท่าของผู้ที่คลุกคลีอยู่กับความเป็นความตายมานับพันปี มั่นคง งดงาม และเฉียบคม!

ฟึ่บ!

ปลายมีดกรีดลงบนเนื้อเยื่อจำลองด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน หมอหวงตั้งท่าจะอ้าปากตำหนิว่าเธอใจร้อนเกินไป แต่ทันใดนั้น เสียงสัญญาณจากคอมพิวเตอร์กลับดังเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความแม่นยำ 100%

หลิงเว่ยไม่ได้แค่คัดแยกเส้นประสาท แต่เธอทำการเลาะเนื้อเยื่อที่พังผืดเกาะติดอยู่ออกอย่างประณีตประดุจงานศิลปะ ปลายมีดของเธอขยับไปตามจังหวะลมปราณที่แผ่ออกมาควบคุมปลายนิ้ว ทุกรอยกรีดลึกถึงจุดที่กำหนดไว้ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

"เป็นไปไม่ได้..."

หมอหวงขยับแว่นพลางจ้องหน้าจอตาไม่กระพริบ การลงมีดแบบนี้แม้แต่ศัลยแพทย์มือหนึ่งของประเทศยังต้องใช้เวลาสมาธินานนับชั่วโมง แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับทำมันเสร็จภายในเวลาไม่ถึงห้านาที!

"เสร็จแล้วค่ะอาจารย์ หวังว่าความสามารถนี้จะพอทดแทนเงินบริจาคในสายตาอาจารย์ได้บ้างนะคะ"

หลิงเว่ยเอ่ยเสียงเรียบพลางวางมีดลง ทิ้งให้หมอหวงยืนหน้าชาค้างอยู่หน้าชั้น

"หึ...แค่มีความแม่นยำนิดหน่อย ไม่ต้องคุยโว" หมอหวงเอ่ยขึ้นมา

ความขัดแย้งยังไม่จบลงเพียงเท่านั้น หมอหวงยังคงพยายามหาทางจับผิดหลิงเว่ย เขาเชื่อว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงความฟลุ๊ค หรือการฝึกซ้อมมา

เฉพาะเคส จนกระทั่งช่วงบ่ายเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

มีเคสฉุกเฉินระดับ VVIP ถูกส่งตัวเข้ามายังโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย เป็นมหาเศรษฐีที่ถูกลอบทำร้ายด้วยอาวุธแปลกประหลาด ร่างกายภายนอกไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ แต่สัญญาณชีพจรกลับต่ำลงเรื่อยๆ หมอหวงและทีมแพทย์มือหนึ่งรีบเข้าห้องผ่าตัดทันที โดยมีกลุ่มนักศึกษาแพทย์รวมถึงหลิงเว่ยได้รับอนุญาตให้เข้าสังเกตการณ์ผ่านห้องกระจก บรรยากาศภายในห้องผ่าตัดรวมตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนจากจอมอนิเตอร์ดังถี่รัวประดุจเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย

หมอหวง ยืนอยู่เหนือร่างนั้น เหงื่อกาฬไหลพรากจนบดบังทัศนวิสัย ภายใต้หน้ากากอนามัยเขากำลังกัดฟันแน่น มือที่ถือมีดผ่าตัดเริ่มสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ความดันตกเหลือ 60/40! เลือดออกในช่องท้องแรงมาก แต่หาจุดเลือดออกไม่เจอ!"

หมอหวงสบถลั่น มือไม้พัลวันกับการรื้อค้นอวัยวะภายในที่ดูปกติทุกอย่าง

"มันเป็นไปได้ยังไง! ช่องท้องสะอาดหมดจด แต่ทำไมสัญญาณชีพจรถึงได้ดิ่งเหวแบบนี้!"

หลิงเว่ยซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่บนห้องกระจกหรี่ตาลง นัยน์ตาทิพย์ของเธอมองทะลุผ่านเนื้อหนังและแสงไฟผ่าตัดที่สว่างจ้า เธอเห็นสิ่งที่กล้องวงจรปิดหรือสายตามนุษย์ไม่มีวันมองเห็น กลุ่มก้อนหมอกสีดำเข้มข้นดุจน้ำหมึก มันกำลังเต้นตุบๆ วนเวียนอยู่รอบขั้วหัวใจของคนไข้ราวกับอสรพิษที่กำลังรัดเหยื่อให้ขาดใจตาย

'โง่จริงๆ ... นี่ไม่ใช่โรคทางกาย แต่มันคือปราณพิษสังหารขั้นสูง หมอพวกนี้ผ่าไปจนตายหรือรื้อเครื่องในออกมาล้างก็หาไม่เจอ' หลิงเว่ยแค่นเสียงในใจ

ทว่าสายตาของเธอพลันเหลือบไปเห็นความผิดปกติที่ตัวหมอหวง แสงสีหม่นที่พาดผ่านยอดอกข้างซ้ายของเขาเริ่มเข้มขึ้นทุกที หลิงเว่ยขมวดคิ้ว 'เส้นเลือดหัวใจตีบจนเกือบตันสนิท ตาเฒ่านี่ปล่อยให้ตัวเองอาการหนักขนาดนี้เชียวรึ'

วินาทีนั้นเอง วิกฤตซ้อนวิกฤตก็บังเกิด! หมอหวงที่กำลังเค้นสมองจนเส้นเลือดขมับปูดโปน พลันชะงักงัน มือซ้ายของเขาเอื้อมไปกำที่หน้าอกเสื้ออย่างแรง ใบหน้าภายใต้หน้ากากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ลมหายใจขาดห้วงดังกึกๆ ในลำคอ ก่อนที่ร่างของหัวหน้าทีมผ่าตัดจะทรุดฮวบลงกระแทกพื้นห้องผ่าตัดเสียงดัง

ตึง!

"อาจารย์! อาจารย์หมอหวงหัวใจวาย!"