ตัวร้ายผู้นั้น อย่างไรก็ต้องเป็นของข้า

นางทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย ทั้งพลาดตั้งครรภ์กับตัวร้ายของเรื่อง เรื่องบัดสีเช่นนี้ เขาต้องรับผิดชอบ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องเป็นของนาง!


"อุ้ก!"
เสียงโอกอากดังลอดออกมา ร่างบางของ หลินว่านเอ๋อร์ โก่งโค้งอยู่เหนือกระโถนใบใหญ่ นางอาเจียนจนแทบไม่มีอะไรออกมานอกจากน้ำย่อยรสขมปร่า ใบหน้าที่เคยงดงามหยาดเยิ้มบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายเต็มกรอบหน้า
"คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ จิบน้ำอุ่นสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"
เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทรีบประคองเจ้านายด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กๆ ลูบแผ่นหลังบอบบางนั้นเบาๆ หวังจะช่วยบรรเทาอาการคลื่นไส้ที่จู่โจมคุณหนูของนางมาตั้งแต่เช้าตรู่
หลินว่านเอ๋อร์หอบหายใจหนักหน่วง นางรับถ้วยน้ำมาบ้วนปากด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะทิ้งตัวลงพิงอกสาวใช้อย่างหมดแรง โลกทั้งใบหมุนคว้างจนนางต้องหลับตาแน่น
"ข้าเวียนหัว" เสียงของนางแหบพร่า
เสี่ยวถาวมองสภาพอิดโรยของเจ้านายด้วยแววตาเป็นกังวล นางลอบสังเกตอาการเหล่านี้ อาเจียนตอนตื่นนอน เหม็นกลิ่นอาหาร อารมณ์แปรปรวนง่าย อาการเช่นนี้ช่างดูคล้ายกับสตรีที่กำลัง
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของสาวใช้ แต่นางก็รีบสะบัดมันทิ้งไปทันทีอย่างรวดเร็ว
เป็นไปไม่ได้! ข้าคงเพ้อเจ้อไปเองแน่ๆ
เสี่ยวถาวตำหนิตนเองในใจ คุณหนูของนางเป็นคนเช่นไรนางย่อมรู้ดีที่สุด หลินว่านเอ๋อร์ผู้นี้หยิ่งยโสและจองหองยิ่งกว่าใครในเมืองหลวง สายตาของนางมองเพียงที่สูงเท่านั้น หากไม่ใช่บุรุษสูงศักดิ์อย่างองค์ชายสาม นางก็ไม่เคยปรายตามองชายใด แล้วสตรีที่หวงแหนเนื้อตัวและหยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นคุณหนู จะไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งจนตั้งครรภ์กับบุรุษอื่นได้อย่างไร