ข้าคือเจ้าสาวบูชายัญของท่านพี่

สตรีผู้นี้ ถูกเรียกว่าผู้เสียสละ ทั้งที่ไม่เคยมีใครถามว่านางเต็มใจหรือไม่ เมื่อพิธีบูชายัญกลายเป็นพันธะ และ ปีศาจที่ถูกสาปกลับเป็นผู้เดียวที่ปกป้องนาง...ระหว่างมนุษย์กับปีศาจ ใครกันแน่ที่โหดร้ายกว่ากัน
ในแผ่นดินเก่าแก่ที่ถูกกลืนหายไปกับกาลเวลา ยังมีตำนานหนึ่ง ที่ผู้คนเลือกจะจดจำเพียงครึ่งเดียว และ หลงลืมอีกครึ่งหนึ่งไปอย่างตั้งใจ...
ว่ากันว่า ณ เชิงเขาอันถูกหมอกดำปกคลุมตลอดทั้งปี มีประ เพณีบูชายัญที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี... ทุกยี่สิบปี หมู่บ้านจะต้องส่งหญิงสาวหนึ่งคน ที่สวมชุดแดงปักปิ่นกระดูก ก้าวขึ้นแท่นหินกลางรัตติกาล เพื่อเป็น "เจ้าสาวบูชายัญของปีศาจ"
ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าขานกันว่า...ปีศาจตนนั้นโหดเหี้ยม กระหายเลือด หากไม่ได้รับการบูชา ฝนก็จะไม่ตก โรคภัยจะมา และ ชีวิตมนุษย์ก็จะถูกกวาดล้างจนสิ้น
แต่ไม่มีใครเล่าเลยว่า...หญิงสาวเหล่านั้นรู้สึกเช่นไร ในคืนที่ถูกส่งขึ้นเขาเพียงลำพัง ไม่มีใครถามว่าพวกนางสมัครใจหรือไม่ ไม่มีใครสนใจว่าคำว่า "ความสงบสุขของหมู่บ้าน" หนักอึ้งเพียงใดเมื่อแลกมันมาด้วยชีวิตหนึ่งชีวิต
................

สวัสดีค่ะทุกคน ไรท์เริ่มเขียนเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะอยากเล่าเรื่องปีศาจนะคะ แต่เพราะอยากสื่อถึงความรู้สึกของคนที่ถูกเลือกไปเป็นเจ้าสาวบูชายัญต่างหากล่ะ
และอีกอย่างหนึ่งคือ ไรท์อยากรู้ว่า หากปีศาจไม่ใช่ผู้ที่เลือกการบูชายัญ หากเขาเองก็เป็นโซ่ตรวนของคำสาป หากความจริงที่ถูกฝังใต้แท่นหินนั้นโหดร้ายกว่าตำนานที่เล่าขาน แล้วใครกันแน่…ที่เป็นปีศาจเสียเอง
เรื่องนี้จึงถือกำเนิดขึ้น เพื่อบอกเล่าความรักที่เริ่มจากการสัง เวยพันธะที่ถูกผูกด้วยเลือด และ คำโกหกที่ใช้ชื่อว่าตำนาน เจ้าสาวผู้ถูกเรียกว่าผู้เสียสละทั้งที่ไม่เคยมีใครถามนางว่านางอยากเสียสละหรือไม่
หากทุกคนเปิดอ่านต่อจากบรรทัดนี้ไปแล้ว ขอให้ทุกคนจำไว้ว่า นี่ไม่ใช่เพียงตำนานของปีศาจ แต่คือเรื่องราวของมนุษย์ ที่เลือกความอยู่รอดของตนเหนือหัวใจของผู้อื่น และบางที…ปีศาจที่แท้จริงอาจไม่เคยอาศัยอยู่บนภูเขาเลยก็เป็นได้ หากแต่เป็นจิตใจของมนุษย์เองต่างหากที่เป็นปีศาจ