ไส้กรอกที่ว่าเด็ด ยังไม่เผ็ดเท่าหม่าล่า

คำโปรย
เพราะต้องการประชดความรักพัง ๆ จึงออกหาความสุขให้ตัวเอง เขาว่ากันว่าไปเดินป่าอาจช่วยลืมรักเก่าก็ได้ ‘วราลี’ จึงออกเดินทาง แต่แล้วระหว่างที่ยืนหอบประหนึ่งปลาขาดน้ำ ก็บังเอิญพบกับ ‘เขา’ คนนั้น ที่ครั้งหนึ่งเคยเจอกันที่เกาะพะงัน
---
อา...นี่อะไรอะ
ปลายนิ้วชี้วนไล้ไปยังตุ่มที่แข็งขึง หากหูกลับได้ยินเสียงครางในลำคอแหบพร่าทุ้มใหญ่ พร้อมกับถูกมือใหญ่เทอะทะนั่นรวบฝ่ามือเล็กเอาไว้
"หืม..."
วราลีหันมองสิ่งที่ตัวเองจับ ๆ ลูบ ๆ สายตาก็ปะทะเข้ากับแผงอกขาว ๆ นี่ขนาดไม่มีแสง ผิวของชายปริศนายังขาวสว่างออร่าได้ขนาดนี้ แถมยังเนียนจนหญิงแท้อย่างเธอยังต้องอาย หรือว่าจะเป็น หนุ่มสายฝอที่ตนไฝ่ฝัน
"อยากกินไส้กรอกจัง"

ระบบIOS แนะนำให้ซื้อผ่านเว็บนะคะ ฝากเรื่องใหม่กับหมาเด็กคนใหม่ด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ