อาณัติรักใต้เงาบัลลังก์

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ รักอันต่างด้วยฐานันดรศักดิ์
หนึ่ง…เปรียบดั่งดวงอาทิตย์เฉิดฉาย สูงส่ง มิมีใครบังอาจเอื้อม
หนึ่ง…นิ่งสงบ สุขุม ลึกล้ำ เยือกเย็น ประดุจสายน้ำ
เมื่อดวง อาทิตย์มิสามารถลอยต่ำติดผืนดิน และผืนน้ำก็มิสามารถยกตัวให้เทียมฟ้า
สองสิ่งที่ไม่มีวันบรรจบเคียงคู่ แต่ใครเลยจะรู้ สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็น
สักวันผืนน้ำอาจได้อยู่เคียงคู่ดวงตะวัน..ตราบนิรันดร์​


"หากภาคินคือผืนน้ำและทิตยาคือดวงอาทิตย์" ชายหนุ่มหันมองพักตร์ที่กำลังแจ่มใสนั้นเล่าอย่างตั้งใจ

"เห็นไหมว่า ดวงอาทิตย์กับผืนน้ำ ไม่ได้อยู่ไกลกันเลย" กระแสรับสั่งหวาน จากภาพทิวทัศน์ตรงหน้า คล้ายปลอบประโลมตัวเอง

"ไม่จริงหรอกกระหม่อม นั้นมันเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆของธรรมชาติเท่านั้น"

"แต่ถึงแม้มันจะเป็นชั่วเวลาเพียงไม่กี่นาทีทั้งที่ดวงอาทิตย์โผล่ขึ้น ณ จุดที่แผ่นฟ้าจรดผืนน้ำในเวลาย่ำรุ่ง และ คล้อยลงต่ำในยามพลบค่ำ...

อย่างน้อยก็ยังมีช่วงเวลาได้อยู่ใกล้กับดวงอาทิตย์ อันสูงค่าที่ผืนน้ำไม่มีวันยกตัวไปถึง ราชองครักษ์ต่ำต้อยอย่างกระหม่อมก็เช่นกัน "