อาดินตื้อรัก (เด็กเลี้ยงของภูริทัศน์เล่ม2 คุณป๋าอย่าร้าย)

"ทำไมแตะนิดแตะหน่อยจะเป็นจะตาย เมื่อก่อนนอนแก้ผ้าให้ฉันด้วยซ้ำ"
"หยุดพูดนะ ปล่อยได้แล้วคุณดิน"
"คำก็พ่อเลี้ยง คำก็คุณดิน ทีเมื่อก่อน อาดินขา ไปเรียนเมืองนอก2ปีนี่ซุกไว้กี่คนล่ะตัวผู้น่ะ อ่าห์...ยายตัวแสบกล้ากัดฉันหรือ"
เจ้านางกัดต้นแขนเขาเต็มแรง ใครใช้ให้เขาพูดไม่ฟังกัน ปฐพีช้อนท้ายทอยทุยสวยเอาไว้อีกมือจับคางเรียวแน่นบังคับให้อ้าปากก่อนจะก้มลงไปฉกลิ้นเข้าไปในปากอวบอิ่ม จูบดุเดือดจนเจ้านางหายใจไม่ทัน
"ตอบมาสิ...ทำไมเปลี่ยนไปขนาดนี้ เมื่อก่อนเรายังดีกันอยู่ไม่ใช่หรือ อยู่ๆก็หนีไปเรียนแลกเปลี่ยน คิดปั่นหัวกันหรือ"
"พ่อเลี้ยงเรื่องเก่าๆนางลืมไปหมดแล้ว"
"ลืมเหรอ เธอกับฉันแก้ผ้านอนกอดกันอยู่บนเตียงบอกว่าลืมก็ลืมได้เลยหรือไง"
"ใช่ เป็นคุณที่รังเกียจฉัน มาตอนนี้จะเรียกร้องอะไร ถ้าคุณไม่กลับฉันจะกลับแล้ว"
ปฐพีพูดไม่ออก เขากับเธอเกือบมีสัมพันธ์กันแต่นึกขึ้นได้ว่าเธอเพิ่ง16อยู่แค่ ม.4ยังเรียนอยู่เขาจึงหยุดตัวเอง กลับกลายเป็นว่าเธอคิดว่าเขารังเกียจเธอ ชายหนุ่มเสียงอ่อยก่อนจะเอ่ย
"ตอนนั้นนางยังเด็กอาไม่อยากทำลายอนาคต ไม่ได้รังเกียจนางสักหน่อย