โรมนิรันดร์ (หนังสือเสียง)

Part วัยรุ่น : ซีรีส์ Son of a Cobra มี 2 เรื่อง
1. โซลซัดโซลเซ [โซล x เจน] - วางขายแล้ว
2. โรมนิรันดร์ [โรม x รัน] - วางขายแล้ว

Part วัยผู้ใหญ่ : ซีรีส์ Lady & Gentleman มี 2 เรื่อง
1. สุภาพสตรีหมายเลข 2 [ชินกฤต x แพรไพลิน] - วางขายแล้ว
2. สุภาพบุรุษหมายเลข 1 [โรม x รัน คู่หลัก / โซล x เจน คู่สมทบ] - วางขายแล้ว

- ทุกเรื่องอ่านแยกได้ มีคู่หลักและพล็อตเป็นของเรื่องนั้นเอง แต่แนะนำเป็นอย่างยิ่งเพื่ออรรถรสเต็มที่ อ่านเรียงไทม์ไลน์ได้ดังนี้ โซลซัดโซลเซ >> โรมนิรันดร์ >>สุภาพสตรีหมายเลข 2 >> สุภาพบุรุษหมายเลข 1
- หมายเหตุ : 2 เรื่องที่ควรอ่านต่อกันเป็นอย่างยิ่งเพราะเป็นเรื่องเดียวกัน คู่เดียวกัน พาร์ตวัยรุ่นต่อด้วยพาร์ตวัยผู้ใหญ่ คือ โรมนิรันดร์ >> สุภาพบุรุษหมายเลข 1

++++++++++++
แนวเรื่อง : Romantic , Feel Good , Coming of Age , Slice of Life

คำโปรย

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า นิจนิรันดร์ก็เป็นผู้หญิงบอบบางคนหนึ่งเท่านั้น เธอไม่ได้ทำจากเหล็กจากหิน เธอก็ล้มเป็น กลัวเป็น เจ็บเป็น และต้องการคนปกป้องดูแลไม่ต่างจากใคร
ความจริงข้อนี้ตีตื้นขึ้นมาในความคิดและมันทำให้ผมแน่ชัดแก่ใจว่า...ผมอยากเป็นคนนั้น
...คนที่จะปกป้องนิจนิรันดร์ได้
...คนที่จะเป็นลมใต้ปีก ประคองเธอให้บินไปได้สูงและไกลที่สุด เท่าที่หัวใจเธอปรารถนา

"ทำไมโรมไม่บอกแต่แรกว่าเป็นน้องชายโซลล่ะ"
"มันไม่มีจังหวะจะบอกน่ะครับ อีกอย่าง ผมก็ไม่รู้ว่าพี่รันรู้จักกับพี่โซลหรือเปล่า"
"ใครจะไม่รู้จักลูกชาย สส.ศิลป์ บ้างล่ะ"
ท่าทางที่เธอเอียงคอถาม มีรอยยิ้มแต้มน้อย ๆ ที่มุมปาก กลายเป็นนิจนิรันดร์เวอร์ชันน่ารักในแบบที่ผมไม่ค่อยได้เห็น
"พูดแบบนี้ พี่รันเลือกพ่อผมหรือเปล่าครับเนี่ย"
ไหน ๆ ก็วกเข้ามาเรื่องนี้แล้ว ผมขออาศัยบารมีพ่อด้วยอีกสักคน หลังจากเกาะพี่ชายเป็นสะพานไปเยอะแล้ว
"พี่ไม่ได้อยู่เขตนั้นค่ะ"
จริงด้วย ผมลืมไปว่าพ่อผมเป็น สส.เขต...ไม่ใช่ปาร์ตีลิสต์
"แล้วเลือกพรรคพ่อผมหรือเปล่าครับ" ผมเปลี่ยนคำถามใหม่
ทันใดนั้นเอง เหมือนคนตรงหน้าสับสวิตช์เปลี่ยนโหมดเป็นนิจนิรันดร์เวอร์ชันจริงจังขึ้นมาทันที
"ไม่สะดวกตอบค่ะ"
น้ำเสียงของเธอเยียบเย็นจนผมรู้สึกเหมือนมีลมหนาววูบผ่าน...

"ตอบแบบนี้แปลว่าไม่ได้เลือกแน่เลย" ผมแกล้งทำเสียงตัดพ้อน้อยใจ หวังจะคลี่คลายบรรยากาศให้เบาลงสักนิด
แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา ยิ่งเข้มข้นจริงจังกว่าเดิม...
"การเลือกตั้งคือการแสดงเจตจำนงส่วนบุคคลที่ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้ใครรู้ เวลาลงคะแนนในคูหา เราก็ลงคะแนนลับ ถ้าใครสะดวกใจจะป่าวประกาศนั่นก็เป็นเรื่องส่วนบุคคล แต่สำหรับพี่...พี่ไม่สะดวกตอบค่ะ"
ก็จริงแฮะ...ผมไม่เคยมองในมุมนี้มาก่อนเลย
ด้วยความเลือกตั้งที่ผ่านมา มักมีคนเดินเข้ามาบอกผมว่าเลือกพ่อผมนะ ผมก็เลยชินว่าเรื่องนี้เป็นหัวข้อที่พูดคุยเปิดเผยกันได้...ทั้งที่จริงแล้ว มันอาจเป็นเรื่องส่วนตัวสำหรับบางคน
จะว่าไป...ถ้าวันหนึ่งผมมีสิทธิ์เลือกตั้งขึ้นมาบ้าง ผมก็คงอยากสงวนสิทธิ์ไม่ตอบ บางทีผมอาจจะไม่อยากเลือกพรรคของพ่อ หรืออยาก Vote No ผมก็คงอึดอัดถ้ามีใครมาถาม

"แล้วสะดวกตอบว่ามีแฟนหรือยังไหมครับ"
คำถามหลุดออกไปจากปากผมแบบไม่ผ่านการกลั่นกรองใด ๆ ทั้งสิ้น
มันไม่ใช่คำถามที่ผ่านการคิด ไม่ได้วางแผน แค่ความอยากรู้ที่พุ่งขึ้นมาในวินาทีหนึ่ง แล้วผมก็ปล่อยให้มันไหลออกมา...
นิจนิรันดร์น่าจะอึ้งอยู่ไม่น้อย ผมไม่เคยเห็นเธอทำท่า ‘ตายไมค์’ พูดไม่ออกไปไม่เป็นแบบนี้มาก่อนเลย...

"ถ้ามีแฟน พี่ก็คงไม่ได้มีลับ ๆ เหมือนลงคะแนนเลือกตั้งหรอก ถ้าพี่ไม่ตอบ ผมจะถือว่ายังไม่มีนะครับ" ผมฉวยจังหวะที่เธอเหมือนจะยังตั้งตัวไม่ติด รุกไล่เอาคำตอบ
เธอขยับถอยไปจนหลังติดฝั่งกระจก ตอนที่ผมโน้มใบหน้าเข้าไป ทำท่าอย่างกับผมเป็นเสือและเธอคือกวางน้อยอย่างนั้นแหละ
หนึ่ง...สอง...สาม...เอาละ ผมให้โอกาสแค่สามวินาทีเท่านั้น
ในเมื่อไม่ตอบ...
"สรุปว่ายังไม่มีแฟน...งั้น..." ผมทิ้งช่วงให้คนฟังหายใจไม่ทั่วท้องเสียหน่อยและเผยรอยยิ้มในแบบที่ตัวเองคิดว่ามีเสน่ห์ที่สุด ตอนที่พูดประโยคนั้นออกมา
"ผมจีบพี่ได้ไหม"

++++++++++++

[ติดตามนักเขียน]
Facebook Page : ธุวดารา x Lady Lagrange
Tiktok : Lady Thuwadara
Youtube : LadyDara นิยายเสียง