คืนสิ้นปีกับลูกชายเพื่อน

เขาอายุสิบแปดที่กำลังจะสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ส่วนเธออายุยี่สิบสามเป็นเพื่อนรุ่นน้องของแม่ในที่ทำงาน
เมื่อหมาเด็กสารภาพรักกับพี่สาวคนสวย แม่พูดแค่ประโยคเดียว "อย่าไปรังแกพี่เขา" เขาจึงยอมถอยออกมาแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม
"อลัน อย่าไปรังแกพี่เขานะ"
"ผมเนี่ยนะไปรังแกพี่เขา"
"แล้วที่แกทำอยู่มันเรียกว่าอะไรกัน ถ้าไม่ใช่รังแกผู้หญิง"
อลันยืนกำหมัดแน่นคำว่า "อย่าไปรังแกพี่เขา" สำหรับแม่มันแปลว่าอะไรกันแน่
"ถ้าลูกไม่เลิกตอแยเพื่อนแม่สักที แม่คงต้องเลิกจ้างมัสลิน"
"แม่..."
อลันในวัยสิบแปดเลือกที่จะถอยเพราะเพิ่งเข้าใจวันนี้เองว่าคำว่า "รังแก" สำหรับแม่มันแปลว่า "ห้ามแตะต้อง" อย่าไปจีบ อย่าทำให้พี่เขาเสียงานเสียอนาคต และเด็กนักเลงอย่างเขาดันเชื่อฟังแม่เรื่องนี้ที่สุดเสียด้วยสิ
เจ็ดปีที่พวกเขาเฝ้ารอคอยกันและกันโดยไร้คำสัญญาใด ๆ เมื่อคนทั้งคู่ได้กลับมาสบตากันอีกครั้ง โชคชะตาจึงผลักให้พวกเขากระโจนใส่กันอย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่
"ตอนนี้...นายมากระโจนใส่พี่ทำไม" คนในอ้อมแขนช้อนตามองด้วยสายตาแวววาวเจือประกายขัดเขิน
"เพราะคืนนี้...ผมต้องการเป็นของพี่จนห้ามใจไม่ไหวแล้วนะสิครับ"
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาความคิดถึงในก้นบึ้งหัวใจของคนทั้งคู่ไม่เคยหยุดทำงานเลยสักวัน จนกระทั่งความคิดถึงได้สิ้นสุดลงเมื่อเรียวปากของพวกเขาได้แตะสัมผัสกันอีกครั้ง

*****มาเสพความคลั่งรักของหมาเด็กกับบี๋ของเขากันคะ****