รักแท้หรือแค่ไม่มีใคร

"คุณรุจคะ ลิลท้อง"
ทันทีที่ลลินาพูดจบก็เหมือนเกิดเดดแอร์ชั่วขณะ มาวัชร์ที่กำลังแต่งตัวชะงักมือเขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อ
"อะไรนะลิล คุณพูดเล่นหรือเปล่า" ชายหนุ่มหัวเราะแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเธอ
มันคือที่ตรวจครรภ์ด้วยตัวเองและสองขีดแดงนั่นก็ชัดยิ่งกว่าคำพูดใดใด ชายหนุ่มนิ่งไป ครู่หนึ่งเขายกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ
"ไปตรวจกันอีกทีไหม ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวผมพาไป"
"ไม่เป็นไรค่ะ ลิลไปเองได้ว่าแต่คุณ... คิดยังไงคะ" ถามไปแล้วลลินาก็ต้องกัดริมฝีปากเมื่อเห็นเขาชะงักและไม่รู้จะตอบเธออย่างไร
เสียงเรียกเข้าขัดจังหวะ มาวัชร์รีบกดรับสายทันทีเหมือนกลัวมันจะเงียบไป
"ครับ สวัสดีครับ"
เขาฟังทางนั้นพูดอะไรก่อนจะทำหน้าตกใจ "ครับๆ ผมไปเดี๋ยวนี้" เขายกนาฬิกาข้อมือดูเวลาแล้วพูดต่อ
"ไม่เกินครึ่งชั่วโมงผมไปถึงครับ"
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอ "เอาไว้เดี๋ยวเราคุยกันนะลิล ผมมีงานด่วนต้องไปตอนนี้เลย"
เขาไม่ได้รอฟังเธอตอบด้วยซ้ำ มาวัชร์รีบร้อนหยิบกระเป๋าเงินและสูทแล้วออกไปจากห้องทันที ลลินามองตามแผ่นหลังเขาที่ห่างออกไปทุกทีจนบานประตูปิดลงอย่างมึนงง
ไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ไม่รู้จะทำอย่างไร
เธอเองก็เช่นกัน