ชีวิตผวา (เล่ม ๒)

"ก็ชีวิตของเราเองล่ะ ไม่น่าสงสารดอกหรือจ๊ะ ถึงจะไม่พลาด ก็ผวาเกือบจะล้มอยู่แล้วเหมือนกัน รู้ไหมจ๊ะ ถ้าใจเราสองคนโลเลกว่านี้อีกนิดเดียว ชื่นก็คงจะตกลงรับรักประเสริฐไป และผมก็อาจจะสงสารช่อจนลืมความตั้งใจเดิม แล้วงานวันนี้ก็คงจะไม่มีขึ้น"

แสงแดดเรืองอุไรของเวลาเย็นฉายเป็นลำเข้ามาทางหน้าต่างเหนือชานหน้าห้อง ทอทาบร่างเจ้าบ่าวหนุ่มผู้ตระกองกอดเจ้าสาวแสนสวย และบริสุทธิ์ทั้งกายและใจของเขาไว้ประทับอก ดังหัตถ์อันอบอุ่นของสวรรค์ที่พร้อมจะโอบอุ้มคุ้มครองบ่าวสาวผู้ประพฤติตนอยู่ในทำนองคลองธรรมให้มีชีวิตอันผาสุกราบรื่นตลอดไปชั่วกาลนาน