รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

หลัวเหยียนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนผิดทิศ เธอยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของควันบุหรี่และอะไรบางอย่างที่ชวนให้คลื่นเหียน
แสงแดดสีซีดลอดผ่านหน้าต่างไม้ที่มีคราบฝุ่นหนาเกาะเป็นชั้น เธอไม่รู้ว่าตัวเองมายืนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เมื่อครู่ยังจำได้เพียงว่ากำลังอ่านข่าวการสร้างซีรีส์เรื่องหนึ่งอยู่บนโทรศัพท์ แต่พริบตาเดียวทุกอย่างก็หายไป เหลือเพียงเสียงด่าหยาบคายที่กระแทกเข้าหูอย่างรุนแรง
ชายวัยยี่สิบปลาย ๆ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ เขาชี้นิ้วใส่หน้าเธอราวกับกำลังตัดสินนักโทษ
"อย่ามายืนทำหน้าโง่! เซ็นซะ เรื่องจะได้จบ!" น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกตบซ้ำ ๆ โดยที่ยังไม่ทันได้แตะตัว
ข้างแขนเขามีหญิงสาวแต่งหน้าจัดคนหนึ่งเกาะแน่น หล่อนเอนศีรษะพิงไหล่เขาอย่างสนิทสนม รอยยิ้มเหยียดบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปากราวกับกำลังชื่นชมฉากตลกที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
หลัวเหยียนมองภาพนั้นอย่างมึนงง สมองเหมือนถูกแช่แข็ง ชายคนนั้นเรียกชื่อของเธอ แต่… เธอไม่รู้จักเขาสักนิด แล้วเพราะอะไรตาคนนี้ถึงได้ด่าเธออย่างหยาบคายขนาดนี้กันนะ แล้ว… หย่า? คืออะไร เธอยังโสดจะหย่าได้อย่างไรกัน