สองเพื่อนสาวแท็คทีมป่วนวังหลัง

ใครบอกว่าทะลุมิติมาเป็นสนมตำหนักเย็นแล้วต้องนั่งเจียมเนื้อเจียมตัวรอวันตาย? ขอโทษที พอดีพวกข้าหิว!
‘หลินหว่าน’ แม่ครัวหัวป่าก์ และ ‘ซูชิง’ อดีตเซลล์สาวจอมงก สองเพื่อนซี้ที่จับพลัดจับผลูทะลุมิติมาเป็นไฉเหรินปลายแถว งานชิงดีชิงเด่นแย่งความโปรดปรานจากฮ่องเต้น่ะหลบไป เพราะเป้าหมายของพวกนางคือการเปิดเตาหมูกระทะและต้มชานมไข่มุก!
แต่ทำไปทำมา กลิ่นของอร่อยดันไปเตะจมูก ‘ลูกค้ายามวิกาล’ สองคนเข้า คนหนึ่งใส่ชุดดำทำหน้านิ่ง อีกคนใส่ชุดขันทีทำหน้าตาย สองสาวจึงตั้งหน้าตั้งตาใช้งานพวกเขาสารพัด ทั้งให้ไปขโมยผัก แบกน้ำแข็ง แลกกับของกินฟรีประทังชีวิต
...หารู้ไม่ว่า พวกนางกำลังใช้ตะหลิวและสากกะเบือ ทุบหัวใจของ ‘ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินจอมอำมหิต’ และ ‘ท่านอ๋องสายลับ’ เข้าอย่างจัง! สนมตำหนักอื่นจะตีกันก็ตีไป แต่ถ้าใครมากวนเวลากินหมูกระทะล่ะก็... วังหลังได้ลุกเป็นไฟแน่
*********************************

ณ ตำหนักชุนซีอันเงียบสงบในฝั่งตะวันตกของวังหลวง
ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาจากปล่องไฟของครัวเล็กๆ กลิ่นหอมกรุ่นของถั่วเหลืองคั่วและแป้งทอดลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย จนซูชิงต้องเอาผ้าห่มผืนหนามาพันรอบตัวราวกับดักแด้ นั่งผิงไฟอยู่หน้าเตา
“หว่านหว่าน ข้าหนาวจนกระดูกจะร้าวอยู่แล้ว เมื่อไหร่น้ำเต้าหู้ของเธอจะเสร็จสักที” ซูชิงบ่นกระปอดกระแปด ฟันกระทบกันดังกึกๆ
หลินหว่านที่สวมเสื้อคลุมทับหลายชั้นกำลังใช้ทัพพีไม้กวน ‘น้ำเต้าหู้’ ในหม้อดินเผาอย่างขะมักเขม้น นางใช้ถั่วเหลืองที่แอบปลูกไว้ในแปลงมาแช่น้ำและโม่จนละเอียด คั้นเอาน้ำนมถั่วเหลืองบริสุทธิ์มาต้มกับน้ำตาลกรวดเล็กน้อย ข้างๆ กันนั้น มีกระทะเหล็กใส่น้ำมันร้อนจัด นางกำลังนำแป้งสาลีที่นวดและตัดเป็นเส้นยาวๆ ประกบติดกัน ลงไปทอดจนพองตัวกลายเป็นสีเหลืองทอง... ‘ปาท่องโก๋’ อาหารเช้าสุดคลาสสิกแห่งยุคปัจจุบันนั่นเอง
“ใจเย็นๆ สิ ของอร่อยต้องใช้เวลา” หลินหว่านใช้ตะเกียบไม้ยาวคีบปาท่องโก๋ที่สุกกรอบกำลังดีขึ้นมาพักสะเด็ดน้ำมัน “อากาศหนาวๆ แบบนี้ ร่างกายต้องการของร้อนๆ ไปกระตุ้นเลือดลม รับรองว่าได้กินน้ำเต้าหู้คู่กับปาท่องโก๋ร้อนๆ เธอจะลืมความหนาวไปเลย”
สวบ... สวบ...
เสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบย่ำดังมาจากกำแพงพุ่มไม้ด้านหลัง หลินหว่านและซูชิงหันไปมองพร้อมกัน ก่อนจะเห็นก้อนกลมๆ สีเหลืองทองมุดลอดช่องโหว่ของกำแพงเข้ามาอย่างทุลักทุเล
“ฝ่าบาท” หลินหว่านร้องอุทาน รีบวางตะเกียบลงแล้ววิ่งไปรับร่างเล็กจ้อยที่กำลังสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ
จ้าวหยวนในชุดบรรทมผ้าไหมที่บางเบาเกินกว่าจะกันลมหนาวได้ สภาพมอมแมมไปด้วยฝุ่นและเศษหญ้า ใบหน้ากลมแป้นซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก เมื่อเห็นหน้าหลินหว่าน เด็กน้อยก็โผเข้ากอดเอวนางแน่น น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะๆ ลงมาอาบแก้ม
“พี่สาว... ฮึก... ข้าหนาว ข้าหิว ข้าไม่อยากอยู่ที่ตำหนักหยางซินแล้ว” ฮ่องเต้น้อยสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร
หลินหว่านตกใจมาก นางรีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนเองออก คลุมทับร่างเล็กๆ นั้นไว้เพื่อสร้างความอบอุ่น ซูชิงเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งไปตักน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้อง และหยิบปาท่องโก๋ใส่จานตามมาให้ทันที
“โธ่เอ๊ย เด็กดี ทำไมถึงหนีออกมาในสภาพนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ อากาศหนาวปานนี้ ประเดี๋ยวก็จับไข้กันพอดี” หลินหว่านลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยน พาเด็กชายมานั่งที่เก้าอี้ไม้หน้าเตาไฟเพื่อผิงไฟรับไออุ่น “มาๆ ดื่มน้ำเต้าหู้ร้อนๆ นี่ก่อน ร่างกายจะได้อุ่นขึ้น”