สัปเหร่อร้ายพ่ายรักนายก (Mpreg)

บทนำ
“มาคุยกันดีๆได้ไหม จะประชดไปถึงเมื่อไหร่” อาคมกระชากข้อมือชูใจเข้าหาตัวอย่างแรง ร่างอวบอัดที่เริ่มมีน้ำมีนวลและหน้าท้องที่นูนออกมา เซชนเข้ากับร่างใหญ่ อาคมไม่ยอมปล่อยให้ชูใจถอยหนี
“มีอะไรต้องคุยอีก กูบอกไปแล้วว่าอย่าได้พบได้เจอกันอีก” ชูใจสวนกับไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด พร้อมกับผลักหน้าของอาคมอย่างแรง พยายามดิ้นให้หลุดแต่ก็ไร้ผล
“มันต้องคุยไง ที่อยู่ในท้องพี่นี่ลูกผมใช่ไหม” อาคมใช้มือหนาลูบหน้าท้องของชูใจอย่างจงใจ
“ไม่ใช่ พ่อของลูกมันตายไปแล้ว เหลือแค่แม่ ปล่อย” ชูใจไม่ต้องการต่อความยาวสาวความยืด ไม่อยากเสียเวลากับคนเอาแต่ใจตรงหน้า
“มันจะตายได้ไง ก็ยืนอยู่เนี่ย” อาคมไม่ยอมแพ้ ดิ้นรนไปก็เท่านั้น ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดแน่นขึ้น
“ปะ ปล่อยย แน่นเกินไปแล้วนะ” ระหว่างที่พยายามดันอาคมออกอย่างทุลักทุเลนั้น
“พี่ชู ไปกันหรือยังครับ ชัชมารับแล้ว” ชัชเอ่ยขึ้น พอจะรู้สถานการณ์ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แต่พี่ชายเขาบอกให้เล่นละครตบตาไปก่อน
“อือ มึงปล่อยดิ อาคมปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ” ร่างใหญ่ฝืนดันแขนแกร่งให้ออกจากตัว แต่สู้แรงที่เหนือกว่าไม่ไหวอยู่ดี
“มึงเป็นใคร มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ไม่เห็นรึไง ผัวเมียเขาคุยกัน” อาคมหันไปทางชัชแล้วพูดขึ้น ก่อนที่จะรัดชูใจให้มากขึ้นอีกนิด แล้วพาเดินไปยังรถกระบะคู่ใจสีดำทมิฬของเขา ชัชทำท่าจะตามมาแต่เห็นชูใจกระพริบตาให้เป็นสัญญาณก็หยุด ก่อนพูดขึ้นเพื่อกระตุ้นอีกคน
“งั้นชัชกลับก่อนนะครับ พี่ชูกลับบ้านแล้วเดี๋ยวชัชไปหาที่บ้านนะครับ” ชัชเอ่ยอย่างยิ้มๆ ก่อนหยักคิ้วให้อาคมหนึ่งทีอย่างยียวน
บนรถกระบะที่กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ชูใจลอบมองใบหน้าหวานของคนข้างๆ ในใจรู้สึกเบื่อหน่าย มันจะอะไรกับเขานัก แค่ต้องมาอุ้มท้องก็พอแล้ว ชีวิตเสืออย่างเขามาพลาดท่าท้องให้แก่คนอย่างอาคมนี่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด แถมไอเด็กนี่ยังมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ส่งกุมารทองมาอยู่ข้างๆเขา ส่งผีไปเฝ้ารอบบ้านอีก
“มีอะไรก็พูดมาอาคม” ชูใจเอ่ยปากถามก่อน เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมาก็ไม่มีคำพูดอะไรเอ่ยออกมาจากปากหนานั่นซักนิด
“มันเป็นใคร” น้ำเสียงนิ่งเรียบแฝงด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิ