สวาทรักคุณอาขา

สวาทรักคุณอาขา

ผู้เขียน: ธเนศวร

สำนักพิมพ์: ธเนศวร

หมวด: นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่



฿ 229.00
meb ebook ratingmeb ebook ratingmeb ebook ratingmeb ebook ratingmeb ebook rating
- 4.7 Stars From 9 Ratings -


ราคาปก : 359.00 บาท
ขนาดไฟล์ : 3.63 MB
ประหยัด : 36.21%
ชนิดไฟล์ : pdf, epub
จำนวน : 385 หน้า (≈ 71,500 คำ)
วันที่วางขาย :
โปรย...สวาทรักคุณอาขา

“คุณเข้าใจไหมหรือไงฮึ! พระพาย...เธอเรียกฉันอย่างนั้นทำไม ในเมื่อฉันเป็นอาของเธอนะ ทีเมื่อก่อนนี้เธอเคยเรียกฉันยังไง เคยเรียกคุณอารามคะ คุณอารามขา อย่างนั้นมาตั้งนานไม่ใช่หรือ แล้วคิดยังไงถึงได้จะมาเปลี่ยนเอาตอนนี้ล่ะฮึ!...”
ราเมศคำรามด้วยน้ำเสียงเข้มที่บอกว่าเขาหงุดหงิดมากแค่ไหนกับสรรพนามการเรียกแทนตัวเองทั้งของเขา และของเธอ ที่หญิงสาวเรียกเขาว่าคุณ และจงใจแทนชื่อตัวเองที่เคยพูดกับเขาว่าพระพายอย่างนั้นพระพายอย่างนี้อยู่เป็นประจำในเมื่อครั้งเก่าก่อน ให้มาเป็นคำว่าฉัน
“บ้าชิบ!...”
ราเมศสบถหงุดหงิดอย่างระงับไม่อยู่ และแวบหนึ่งที่เขานึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันเพราะแทนที่เขาจะโกรธที่ยัยเด็กนี่เรียกพี่ชายผู้ล่วงลับว่า...เขา...แทนการเรียกว่าพ่อเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น หากเขากลับไม่ได้รู้สึกว่าโกรธในประเด็นนั้นเลยสักนิด
แต่กลับจะมาหงุดหงิดงุ่นง่านไม่พอใจอะไรกับอีแค่ที่ยัยเด็กแสบจอมดื้อด้านนี่ไม่เรียกเขาว่าคุณอารามคะ คุณอาขาเหมือนอย่างที่เคยเรียก แต่เขาก็รีบสะบัดหัวแรงๆ เพื่อสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปขณะตาคมยังคงจ้องมองแม่หลานสาวตัวดีที่ยังคงต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่คิดที่จะยอมแพ้
“เพราะคุณไม่ใช่ไงเหมือนอย่างที่เขาเองก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของฉันเหมือนกัน”
“พระพาย!...”
ราเมศคำรามลั่น กรามแกร่งถูกบดเข้าหากันจนเกิดเสียง ดวงตาคมดุเปล่งแสงวาววับมองหน้าแม่หลานสาวนอกไส้อย่างอยากจะจับหักคอเสียให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่เมื่อไม่อาจทำได้อย่างนั้นราเมศจึงต้องข่มกลั้นอารมณ์ตัวเอง
“แน่นอนว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพี่อัฐ และเธอก็ไม่ใช่หลานสาวของฉัน แต่ยัยพรพรรณเองก็ไม่ใช่ลูกของพี่อัฐเหมือนกันทำไมพรพรรณไม่เห็นเคยจะมีปัญหากับเรื่องของการอยู่ที่นี่ละ แล้วเธอมันเป็นยังไงถึงอยู่ไม่ได้ฮึ!... ทำไม!...ไหนบอกฉันมาสิ หรือเธอคิดว่าไอ้การอยู่ที่นี่มันห่างไกลพวกผู้ชายหรือไง เธอกลัวจะหาผัวไม่ได้ใช่ไหมฮึ! พระพาย...”
“อาราม!...”
“นั่นไงเธอก็เรียกฉันอาได้แล้วนี่ แค่ไม่ครบว่า อารามคะ อารามขา แค่นั้น”
“หึ!...”
พระพายเสียงสะบัด เมื่อลืมตัวเผลอเรียกเขาว่าอาราม
“หึ!...อะไร อาสิที่ต้องทำเสียงอย่างนั้น เธอมันทำตัวยุ่งยากเรื่องมาก ชอบทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยาก ทำไมต้องคอยทำให้ชีวิตอาวุ่นวายอยู่เรื่อย เธอสนุกสะใจนักใช่ไหมพระพาย ที่เห็นอาต้องลำบากใจอยู่อย่างนี้”
“ลำบากใจ หึ!...คุณหรือลำบากใจ ลำบากใจเรื่องอะไรล่ะ ฉันไม่เคยขอร้องให้คุณทำอะไรให้เลย และก็ไม่เคยร้องขออะไรจากพวกคุณสักอย่างด้วยซ้ำ”
“พวกคุณหรือฮึ!...พระพาย!...”
ราเมศกำมือเข้าหากันแน่น เขาโมโหสุดๆ
“ทำไมต้องขึ้นพวก ทั้งๆ ที่ทุกคนเป็นญาติของเธอทั้งนั้น...พระพาย! ...”
“ญาติ...หึ! ...เห็นจะมีก็แต่คุณพ่อคนเดียว แล้วท่านก็เสียไปแล้วค่ะ ฉันไม่คิดกลับมาที่นี่อีกแต่อยู่ๆ คุณท่านก็สั่งให้คนไปรับฉันมา ก็นี่ไงฉันก็มาแล้ว แล้วยังไงอีกคะทีนี้”
“แล้วทีนี้ยังไงอีกเหรอ? ...พระพาย! ...แล้วยังไงอีก...ก็อย่างนี้ไง”
เมื่อจบประโยคคำรามก้องของราเมศร่างเล็กลอยหวือเข้าปะทะอกแกร่งแทบจะทันที
“อุ๊ย...ว้าย...อุบ...อื้อ...อื้อ....”
ร้องได้แค่นั้นเพราะริมฝีปากระเรื่อที่พูดจาอย่างอวดดีอยู่เมื่อครู่ของพระพายถูกคุณอารามขาประกบจูบบดเคล้าแรงๆ อย่างเป็นการลงทัณฑ์มากกว่าที่เขาจะนึกพิศวาส ก่อนผลักออกทันทีที่คิดได้ว่าเขามีศักดิ์เป็นอา และคนที่เป็นอาก็ไม่ควรทำอย่างนี้กับหลานสาว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันก็ตาม
“หึ! ...ดีไหมล่ะแบบนี้”
ราเมศเสียงหยัน มองริมฝีปากสีสวยเจ่อขึ้นมานิดๆ อย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังก่อตัวและปั่นป่วนอย่างรุ่มร้อนขึ้นทุกขณะภายในกาย
“ฉาด! ...”
“พระพาย! ...”


ฝากอารามขา กับ หนูพระพาย ด้วยนะคะ

ด้วยรักค่ะ
...ธเนศวร...
Rate & Review
หนังสือเล่มนี้ เปิดให้แสดงความคิดเห็นได้เฉพาะผู้ที่มีหนังสือฉบับเต็มเท่านั้น
 
Contact us