c o m p e n s a t e { ช า น น ท์ }

เขาไม่ไว้ใจและรู้สึกไม่ปลอดภัย

ขณะเดียวกันสัญชาตญาณผู้เป็นใหญ่กลับกระเหี้ยนกระหือรืออยากเสพซับการมีตัวตนของเด็กคนนั้น มันสั่นเทาเพียงแค่ได้ยินยลเรื่องของเด็กนั่นผ่านคนอื่นและจะกู่ร้อง กรีดก้อง ทุกครั้งที่เสียงนั่นผ่านเข้ามาในการรับรู้ของโสตประสาท กลายเป็นร่างเนื้อที่ต้องควบคุมคลื่นอารมณ์ปั่นป่วนไว้ภายใต้สีหน้านิ่งสงบ

มันไม่ใช่เหนือบ่ากว่าแรง

ชานนท์ถนัดเรื่องเก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้หน้ากากหนังมนุษย์อยู่แล้ว เขาทำได้และไม่เดือดร้อน ถ้ามันไม่ทวีอาการคุ้มคลั่งหนักหน่วงขึ้นทุกครั้งเช่นนี้