เลี้ยงลูกฉบับแม่ไก่

การเลี้ยงลูกในด้านหนึ่ง คือ การใช้ชีวิต
พ่อและแม่ ก็เพิ่งเคยเป็น พ่อแม่
เมื่อมีลูก ทุกคนล้วนเรียนรู้จากการลองผิดลองถูก และเรียนรู้จากความสำเร็จและความผิดพลาด
เลี้ยงลูกแบบแม่ไก่ คือ สัญชาตญาณ
ที่จะสอนลูกให้พึ่งตนเองให้ได้
ให้มีชีวิตอยู่รอดได้เอง
ยามที่ไม่มีพ่อแม่คอยปกป้องแล้ว
คนทุกคน รักลูกของตัว
แต่จะรักอย่างไร ที่ไม่ทำให้เขาอ่อนแอ
ให้เขาเติบโตอย่างมีอิสระ มีเป้าหมาย
มีวินัย และลงมือทำให้ทุกๆวันดีขึ้น
การเลี้ยงลูกเป็นงานที่ยาก ติดพัน
และกินเวลาแทบทั้งหมดของคนเป็นแม่
แต่ขณะเดียวกันก็ต้องการมีชีวิตของตนเองด้วย
แม่ไก่ทุกตัวรักลูก เมื่อฟูมฟักก็พาไปคุ้นเขี่ยหากิน
แต่พอลูกโตหน่อย แม่ไก่จะถีบลูกของมัน
ให้รู้จักคุ้ยเขี่ยเอง เพื่อให้ลูกไก่รอด
ถ้ารักลูกเกินไป ลูกจะหากินเองไม่ได้
บางครั้งการผลักออก
ให้เขาหรือเธอเผชิญความยากลำบากในชีวิตเอง
ก็เพื่อให้เขาแข็งแรงขึ้น
เป็นการผลักด้วยความรักและความเข้าใจในชีวิต
เพื่อที่ลูกทุกคนจะพึ่งตนเองได้
อันเป็นเป้าหมาย
และความคาดหวังพื้นฐานของคนเป็นพ่อแม่
ผมว่านะ
ทวีศักดิ์ อุชุคตานนท์