เจ้าครัว

"ท่านหมื่นเป็นขุนนาง มาแบกน้ำให้บ่าวในครัว มันไม่ถูกต้องนะเจ้าคะ"

"ข้าไม่ได้แบกน้ำให้บ่าว แต่ข้าแบกน้ำให้ ‘แม่หญิงเอย’ ต่างหาก"


เมื่อหนังสือเก่า ตัวอักษรสีหมึกจาง ๆ เล่มนั้น พาเธอหลุดย้อนสู่กาลสมัย ‘พระพุทธเจ้าอยู่หัวแผ่นดินกลาง’ แผ่นดินแห่งกาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน

ที่นี่...ผู้คนที่นี่ เยียวยาเธอ...

จากสังคมที่มุ่งแข่งขัน จนลืมคำว่า ‘แบ่งปัน’

จากมนุษย์หิวแสง แสวงหาที่ยืนแห่งตน และพร้อมจะทำร้ายทำลายคนอื่นให้ไม่มีที่ยืน!

ไม่มีคำว่า ด้วยกัน ไม่มีคำว่า เพื่อใคร

ไม่มีอีกแล้วใช่ไหม รักคือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน

Love is giving without expecting anything in return.


จาก #เชฟโกง ในโลกที่หลุดลอยมา หรือจะว่าเธอฝันราวความจริงอันแจ่มชัดก็ไม่แตกต่าง ที่นั่น...เธออยากให้ย่าชื่นใจ ได้เห็นความสำเร็จของหลานสาว เธอจึงทำทุกอย่าง อดทนฝ่าฟันจนจบเชฟจากฝรั่งเศส จนเป็นแชมป์ ‘เชฟทัพพีทองคำ’ อันเสมือนบันไดขั้นแรกเข้าสู่เส้นทางที่เธอวาดหวัง

เพื่อแลนดิ้งสู่ปลายทางแห่งฝัน...วันที่จะได้ดาวมิชลิน ได้รับการยอมรับ

"ย่าคะ หนูอยากให้ย่าเห็นแต่ความสำเร็จของหนู"

เธอไม่อยากให้ท่านรับรู้วันที่ล้มทั้งยืนอย่างในวันนี้

หญิงสาวยืนกำมือทั้งผ้ากันเปื้อนแน่น...วันที่หลานสาวของท่านถูกสังคมประณามราวกับคนต่ำช้าสามานย์ที่สุดในสังคม

"ย่า... ย่าอย่าเพิ่งมองเห็นหนูในวันนี้เลยนะ"


ที่นั่น...ท่านหมื่น ‘หมื่นพิทย์’ ผู้ชายปากอสรพิษ ที่เรียกเธออย่างอ่อนหวานว่า ‘แม่หญิงเอย’ เขาเป็นคนบอก ‘เชฟเจ้าเอย’ ผู้หญิงดื้นรั้น ทะนงตน เอาแต่ใจตัวคนนี้ ให้รู้ซึ้งถึงหัวใจว่า

"อาหารไม่เพียงแต่เยียวยา ทั้งกายและใจของผู้กิน อาหารที่ให้และรับ ยังถักทอผู้คนเข้าไว้ด้วยกัน"