เด็กดื้อของลุงชา

"มาทำไมทุกวัน"

เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากหลังบานประตูเหล็กดัดที่ยังปิดสนิท ร่างสูงโผล่หน้าออกมาเพียงนิด แววตาดุดันแต่กลับแฝงความเอ็นดูอย่างไม่รู้ตัว

"ก็มาหา คิดถึงลุง เอาขนมมาฝากด้วย"

เด็กสาวตอบกลับทันควัน ยิ้มหน้าบานพลางยื่นถุงขนมใส่มือที่โผล่มาจากช่องประตู

"แล้วก็...หนูขอเข้าไปกินน้ำหน่อย" เธอรีบพูดต่อ ดวงตากลมโตมองเขาอย่างอ้อนวอน

"ไม่ได้"

เขารีบดันประตูปิดแน่นกว่าเดิม ใจเต้นโครมคราม มือหนึ่งกุมขอบประตู อีกมือกดบานไม้แน่น

"หนูก็แค่จะกินน้ำเองน้า" กระถินเอ่ยเสียงหวาน ไม่ยอมถอยง่าย ๆ มือเล็กทุบเบา ๆ ที่ประตู "นะ ๆ ลุง หนูหิวน้ำจริง ๆ"

"ไปกินที่บ้านเธอสิ ใกล้แค่นี้เอง" เขาพยายามตัดบท น้ำเสียงเข้มขึ้น

"แต่ หนูไม่ไหวแล้ว ปวดฉี่ด้วย!" เด็กสาวตีหน้าเศร้า ท่าทางจะจริงจังขึ้นมา

เขากัดฟันกรอด เงยหน้ามองเพดานราวกับจะขอความช่วยเหลือจากสวรรค์ จะให้ยัยเด็กนี่เข้ามายังไงดี... ตอนนี้ตัวเขาแทบจะล่อนจ้อน ใส่แค่กางเกงในตัวเดียว!

"ไปเข้าบ้านเธอเถอะ! จะราดก็ราดบ้านเธอไปเลย!" เขาตะโกนตอบ พยายามปิดประตูแน่นกว่าเดิม

"ไม่เอ๊าาา จะไม่ทันแล้วนะ!" กระถินทั้งเขย่าทั้งทุบประตูเหมือนจะปีนเข้ามาให้ได้

เขาเริ่มเหงื่อซึม ให้เข้าไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าเข้าแล้วเธอเห็นเขาสภาพนี้...จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

"อย่า! หยุด! กระถิน!" เขาตะโกนสุดเสียง แต่เหมือนเสียงจะลอยหายไปในสายลม

ทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูหมุนกริ๊ก!

"เฮ้ย! กระถิน! อย่าเปิดนะ!"

เฮ้ย! กระถิน! อย่าเปิดนะ!" บัญชาตะโกนลั่น พยายามดันประตูกลับเข้าที่ แต่แรงจากเด็กสาวที่ทุ่มสุดตัวยื้อเข้ามา ทำให้บานประตูเปิดออกทันที

"ลุง! หนูจะเข้ามาแค่แป๊บเดียวเอง"

เธอพูดไม่ทันจบสายตาก็พลันเบิกกว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ ลุงบัญชา...ยืนตัวเกร็ง ใส่แค่กางเกงในตัวเดียว!

"ว๊ายยย!!" กระถินร้องเสียงหลง รีบยกมือปิดตา แต่ก็ยังแอบชะโงกดูจากร่องนิ้ว

"โธ่เว้ย!!" บัญชาร้องลั่น หน้าแดงก่ำ รีบคว้าถุงขนมในมือฟาดไปบนโต๊ะก่อนหันขวับไปมองรอบตัว ไม่มีอะไรจะเอามาปิด!

ตาเหลือบเห็นผ้าม่านที่หน้าต่าง ใจคิดเร็วเท่าฟ้าผ่า เขาพุ่งไปดึงกระชากผ้าม่านหลุดจากราว แล้วโอบกระชับพันรอบเอว กอดแน่นเหมือนชุดคลุมฉุกเฉิน

"ไอ้เด็กบ้านี่! บอกว่าอย่าเข้ามาไง!" เสียงเข้มผสมความเขิน

"หนูหนูไม่ได้ตั้งใจนะ!" กระถินยังยกมือปิดตา แต่ปากแอบหัวเราะคิก "หนูแค่อยากกินน้ำจริง ๆ"

"ออกไปเลย! ไป๊!" บัญชาใช้มือข้างที่ไม่ได้กอดผ้าม่าน ชี้ไปที่ประตู

"แต่ปวดฉี่จริง ๆ นะลุง" เธอยังทำหน้าสงสาร ตากลมช้อนขึ้นมองเขาผ่านร่องนิ้ว