บำเรอรัก พันธะเถื่อน

นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อของนิยายเรื่อง บำเรอรัก จ้าวดวงใจเถื่อน


"ทำไมถึงได้อยากเข้าไปหาป้าหนูนักคะ คุณเมธรีบเหรอ" เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าป้าของเธอนั้นจะคิดเห็นยังไงหากได้รู้เรื่องนี้ เพราะที่ผ่านมาท่านมักสอนให้เธอนั้น เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอ
มันเลยพาลทำให้ทุกสิ่งดูน่ากังวลไปหมด ไม่ว่าเรื่องไหน
"ฉันอายุเท่าไหร่แล้ว ถ้าไม่รีบตอนนี้จะให้รีบตอนไหน หรือเธอไม่ชอบ ไม่อยากสร้างอนาคตไปพร้อมกันกับฉัน" อีกฝ่ายยังเด็กมากหากเทียบกับเขาที่อายุมากกว่าเกือบๆ หนึ่งรอบ เพราะแบบนั้น ถ้าหลังจากวันนี้เธอจะมีความคิดอยากคบหาคนช่วงอายุพอๆ กันเขาก็พร้อมที่จะเข้าใจ ขอแค่เพียงเอ่ยมาคำเดียวพอ
"หนูชอบคุณ ชอบมาตลอด แต่ขอเวลาหนูหน่อย ไม่ได้เหรอคะ" หากพูดถึงความรู้สึกแล้ว เธอชัดเจนมาเสมอว่าชอบเขา เป็นเขาเสียมากกว่า ที่กว่าจะรู้ตัวว่าชอบเธอก็กินเวลาอยู่เป็นปีๆ
"แม่ฉันอยากอุ้มหลานมาก แต่ถ้าเธอไม่พร้อม บางทีท่านอาจจะพาผู้หญิงมาแนะนำให้ฉันรู้จัก" เรื่องราวที่ได้รู้ทำให้เธอได้แต่อึ้ง ก่อนที่จะเอ่ยถามกลับด้วยประโยคที่เต็มไปด้วยท่าทีเสียใจ
"ถ้าไม่ใช่หนู จะเป็นใครก็ได้เหรอคะ" ความเศร้าที่ผ่านแววตาคู่สวยนั้นทำให้คนมองได้แต่บอกตัวเองว่าห้ามหลงกลเด็ดขาด อย่างไรเสียเขาก็ต้องใจแข็งเข้าไว้ หากไม่อยากเสียเรื่อง
จะไม่ใช่เธอได้ยังไง ในเมื่อเขาเลือกแล้วว่าต้องเป็นคนนี้!
ที่พูดออกไปเมื่อครู่เขาก็แค่อยากให้เธอยอมใจอ่อน ให้เขาได้เข้าไปพูดคุยกับป้าของเธอถึงเรื่องความสัมพันธ์ของเราเท่านั้น
เขาไม่ได้คิดจะมีใครมาแทนเธอเลย!
"เรื่องนี้ฉันเลือกเองไม่ได้ เธอก็รู้นี่ว่าแม่ฉันเป็นคนแบบไหน" เธอรู้ แต่เธอก็แค่อยากขอเวลาอีกหน่อย มันไม่ได้เชียวเหรอ
เขาไม่ได้อยู่ในสถานะหลานสาวแม่บ้านเหมือนเธอนี่ ถึงได้ไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่ ไหนจะป้าของเธอนั่นอีก อีกฝ่ายคงไม่มีวันยอมรับเรื่องนี้ง่ายๆ แน่ เพราะท่านกลัวว่าเธอจะตกอยู่ในสถานะเดียวกันกับแม่ แม่ที่ต้องกลายเป็นเมียน้อยทั้งๆ ที่ท่านมาก่อน แต่ด้วยสถานะทางสังคม ครอบครัวของพ่อ จึงได้เลือกที่จะให้ท่านแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนที่เหมาะสมมากกว่า กระทั่งพ่อตาย แม่เธอก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง สุดท้ายท่านก็ทิ้งเธอไปกับผู้ชายคนใหม่ มีแต่ป้าเท่านั้นที่รับเลี้ยงเธอเพราะสงสาร
ถึงขอร้องคุณณดล ให้เธอได้เข้ามาอยู่กับท่านด้วยกันที่ไร่
"เธอกลัวอะไรมะยม!" ชื่อเล่นที่มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่เรียกมันทำให้เธอได้แต่จ้องมองเขาด้วยความรู้สึกหนักอกหนักใจ
"หรือว่าเราจะเลิกกันดีคะ บางทีเราอาจไม่เหมาะกันจริงๆ" ใช่ว่าเขาเหนื่อยคนเดียวเมื่อไหร่ เธอเองก็เหนื่อยเช่นกัน
"มะยม!"
"หนูเหนื่อย ถ้าความรักของเรามันยากขนาดนี้ ก็เลิกๆ กันเถอะค่ะ คุณเมธจะได้ไปเจอผู้หญิงดีๆ ที่แม่ของคุณยอมรับ" ให้มันจบแบบนี้เลยดีไหม จะได้ง่ายสำหรับทุกคน หรืออย่างน้อยก็ง่ายสำหรับเขา ที่จะได้ไม่ต้องเสียเวลามารอเด็กบ้านๆ อย่างเธอ!