ดวงใจรักคนใจร้าย

"ที่อยากอยู่ เพราะลูกเท่านั้นหรือ?"

สีหน้าเคร่งเครียดของเขาคลายลง กลายเป็นแววตาใคร่รู้ขณะจ้องสบตาคนตัวเล็กอย่างรอคอยมุ่งหวัง น้ำเสียงก็เรียบนุ่มแฝงด้วยความเว้าวอนลึกๆ อยากจะได้คำตอบที่น่าพึงพอใจมากกว่านี้

นงพบูลังเลอย่างมากว่าควรพูดดีหรือเปล่า จำได้ว่าครั้งก่อนตอนที่ตัวเองแสดงเจตนาว่าอยากเป็นเมียเขา เขาตอบกลับด้วยถ้อยคำที่แสนเจ็บช้ำหัวใจขนาดไหนว่าเขากำลังจะแต่งเมียใหม่

"พูดออกมาสิ ไหนว่าจะซื่อสัตย์กับฉัน"

"เพราะคุณพระอยู่ที่นี่ บู... อยากเห็นคนที่บูรักในทุกๆ วันที่ยังหายใจ บูอยากดูคุณหนูโต อยากดูคุณพระมีร่างกายแข็งแรงเจริญก้าวหน้าในทุกด้าน เป็นร่มโพธิ์..."

คุณพระนรนาถธำรงโน้มใบหน้าลงดูดกลืนคำพูดที่เหลือของหล่อนไปจนสิ้น เรียวปากบางขยับแนบชิดกลีบปากอิ่มนุ่ม...ริมฝีปากที่สั่นระริกอย่างน่าสงสาร ใบหน้าคมคายไม่รังเกียจสักนิดที่จะคลุกเคล้าเบียดสัมผัสกับใบหน้าหวานซึ่งเปียกชื้นไปทั่วเพราะน้ำตาเป็นเหตุ

เสียงสะอื้นเบาๆ ยังคงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินนานๆ ครั้ง คุณพระหนุ่มละทิ้งซึ่งทิฐิที่มีทั้งหมด เมื่อสุดท้ายเขากลับพบว่าตัวเองไม่สามารถเกลียดผู้หญิงคนนี้ได้อย่างเด็ดขาด ความสดใสต่างหากที่เหมาะสมกับหล่อน ต่อให้จะเกลียดหล่อนอย่างไรเขาก็ยัดเยียดความทุกข์ทรมานให้หล่อนจนตลอดรอดฝั่งไม่ได้

"อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังอีก... เข้าใจไหม?"