เสิ่นเหมียวคุณหนูตัวร้ายยุค 80

เสิ่นเหมียวปัดมือของเสิ่นหวานออกอย่างแรงและไร้ซึ่งความปรานี
"อย่าใช้มือสกปรกของเธอมาแตะต้องตัวฉัน"
น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งเสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในรถ
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที
เสิ่นหวานเบิกตากว้าง แววตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสราวกับกำลังจะร้องไห้ เธอหันไปมองสวีรั่วด้วยท่าทีน่าสงสาร
"ท่านแม่ หวานหวานแค่ดีใจที่ได้เจอพี่สาว"
"เสิ่นเหมียว นี่เจ้าทำอะไรน่ะ" สวีรั่วตวาดเสียงดัง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ "น้องแค่อยากจะทักทายเจ้าดีๆ ทำไมถึงได้ก้าวร้าวเช่นนี้ อยู่บ้านนอกนานจนลืมมารยาทไปหมดแล้วหรือ"
เสิ่นเหมียวหันไปสบตากับผู้เป็นแม่โดยตรง แววตาของเธอไม่หลบเลี่ยงหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"มารยาทมีไว้ใช้กับคนค่ะ ไม่ใช่กับงูพิษ" เธอกล่าวตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ