เงารักแค้นใจ

"เธอชื่ออะไรสาวน้อย…"

"มะ มาริน"

"เพราะจัง" เขายิ้ม ทว่ารอยยิ้มของเขามันเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ "ชื่อคล้องกับ เมษยา เลยว่าไหม" เจ้าของอ้อมกอดเย็นชาต้องการสื่อนัยยะชัดเจน

มารินเบิกตากว้าง มองเขาที่ยิ้มมีความสุขเหมือนคนโรคจิต

"คะ คุณหมายความว่ายังไง" หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระส่ำ ชื่อที่เขาเอ่ยขึ้นมาทำให้เธอเริ่มคิดแล้วว่าเหตุการณ์ที่เจอวันนี้อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

"คุณรู้จักพี่เมย์หรือคะ?"

ปริญหัวเราะร่วนออกมาราวคนเสียสติ เขาปล่อยมารินเป็นอิสระแล้วปรบมือรัว ๆ ใส่หน้าเธอ

"รู้จักเหรอ?" มาเฟียหนุ่มยิ้มเย็น ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่ายานคาง "ฉันกับพี่สาวเธอเป็นมากกว่าคนรู้จักซะอีก"

แค่พูดถึงนังแพศยาคนนั้นปริญก็รู้สึกว่าลาวาร้อนในอกมันพลุ่งพล่านจนเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อดับมัน ก่อนที่เชื้อเพลิงแห่งความเกลียดชังจะแผดเผาเขาให้ตายทั้งเป็น!!

"กรี๊ด!!!"

มารินถูกผลักลงบนเตียงโดยไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่ช้าไปกว่าร่างหนาที่โถมทับลงมาจนร่างแน่งน้อยของเธอแทบจมหายไปกับฟูกนอนสีขาว

"ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!"

"คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้!!"

.

.

.

"แล้วพี่เธอล่ะ พี่เธอมีสิทธิ์อะไรมาหลอกฉันแล้วก็ทิ้งกันเหมือนหมาข้างถนน!!"


*******เนื้อหาไม่มีนอกกายนอกใจ*******