เงารักในรอยลวง

“พี่ถามแค่ครั้งเดียว” เพียงฟ้าเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง”
พลอยฝนเบิกตากว้าง ส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวัง ริมฝีปากสั่นระริกแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา หล่อนไม่อาจเอ่ยชื่อนั้นออกมาได้ มันเป็นชื่อที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง
“มองหน้าพี่ พลอยฝน” เพียงฟ้าเชยคางน้องสาวขึ้น บังคับให้สบตากันตรงๆ “อย่าโกหกพี่”
ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเพียงฟ้านั้นรุนแรงเกินกว่าที่พลอยฝนจะต้านทานไหว กำแพงแห่งคำโกหกที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงอย่างราบคาบ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลทะลักออกมาอีกครั้งพร้อมกับความจริงที่เก็บซ่อนไว้
“พี่ดนัย”
ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของหล่อนแผ่วเบาราวกระซิบ แต่มันกลับดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของเพียงฟ้าราวกับเสียงฟ้าผ่า
เพียงฟ้าปล่อยมือออกจากร่างของน้องสาวทันทีราวกับจับถูกของร้อน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมายังร่างของพลอยฝนที่กองอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก เธอยังไม่กรีดร้อง ยังไม่ทุบตี แต่ความเงียบสงบของเธอนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าพายุอารมณ์ใดๆ
“นานแค่ไหนแล้ว”
“อะไรนะคะ” พลอยฝนถามเสียงสั่น
“พี่ถามว่ามันนานแค่ไหนแล้ว ที่พวกเธอสองคนแอบทำเรื่องสารเลวนี้ลับหลังพี่”