เมื่อข้าเลิกเป็นดอกบัวขาว

เพราะเกิดมาเป็นแฝดน้องที่รูปร่างหน้าตาไม่งามล้ำเฉกเช่นเช่นพี่สาว สิ่งใดที่ข้ากระทำล้วนผิดไปเสียหมด แม้แต่คนที่ข้ารักสุดหัวใจ ยังไม่ยอมเชื่อคำพูดของข้า ข้าเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกินแล้ว

ท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำ บนเส้นทางขรุขระเต็มไปด้วยบ่อโคลน รถม้าตระกูลหลิน จู่ ๆ ก็หยุดลงกลางสายฟ้าลั่นแปลบปลาบ ทั้งที่เม็ดฝนกระทบหลังคาดังอื้ออึง ทว่า เสียงคำสั่งอันเย็นเยียบกลับดังชัดถนัดหูกว่าทุกครา

"ลงไป!"

เฉินเสี่ยวซีแม้จะได้ยินชัดเจน หากแต่นางกลับไม่กล้าที่จะเชื่อโสตของตัวเอง

เสียง เปรี้ยง ดังขึ้นอีกโครมใหญ่ ร่างผอมบางผวาเฮือกเข้าไปหาที่พึ่งโดยสัญชาตญาณ ยังไม่ทันที่นางจะได้เข้าใกล้ ฝ่ามือใหญ่ทรงพลังก็บีบเข้าที่ต้นแขนของนางอย่างแรง

"ข้าบอกให้ลงไป อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ!"

เฉินเสี่ยวซี ส่ายหน้า น้ำเริ่มเอ่อคลอดวงตา "ท่านพี่ ได้โปรด ข้ากลัว"

"เจ้าเสแสร้งให้ผู้ใดดู!" พูดจบ เขาก็เปิดประตูรถม้า แล้วเหวี่ยงนางลงมา

"โอ๊ย!" ร่างของเฉินเสี่ยวซีหน้าคว่ำลงบนหินลูกรัง ไม่รอให้นางตั้งตัว รถม้าก็เคลื่อนตัวจากไป

เสี่ยวซีรีบลุกขึ้น วิ่งตามไปอย่างไม่คิดชีวิต "ท่านพี่ ฮือ ๆ ท่านพี่อย่าทิ้งข้า ข้ากลัว"

นางไม่ได้สวมรองเท้า พริบตาเดียวฝ่าเท้าบอบบางก็ถูกหินบาดจนเลือดไหล แผลที่มือกลับมาเลือดซึมอีกครั้ง ยิ่งวิ่ง รถม้าก็ยิ่งไกลออกไป ไม่นานก็หายไปกับม่านสายฝน

ฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง ร่างผอมบางผวาตกใจลงไปนั่งกุมศีรษะร่ำไห้ตัวสั่นเทา บนถนนเปลี่ยวร้าง ข้างทางคือทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่มีที่ให้กำบัง ไม่มีแสงไฟนำทาง มีเพียงถนนลูกรังทอดยาวไปตลอดสาย เฉินเสี่ยวซีนั่งขดตัวร้องไห้อยู่ตรงนั้น พลางนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีตของตน