สายลมท่ามกลางต้นกก (The Wind Among the Reeds)

ภายใต้สายลมอันแผ่วพลิ้วที่พัดลอดหมู่ต้นกก มีเสียงกระซิบของวิญญาณโบราณ เสียงเพลงของความฝันที่ยังไม่ดับ และความถวิลหาที่ไร้กาลเวลา The Wind Among the Reeds คือหนังสือบทกวีซึ่ง วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ เขียนขึ้นจากลมหายใจของโลกที่มองไม่เห็น โลกของตำนาน ความรัก ความฝัน และความลึกลับอันเป็นแก่นแท้ของกวีนิพนธ์
กวีนิพนธ์เล่มนี้ไม่ได้เป็นเพียงถ้อยคำ หากเป็น "พิธีกรรมแห่งจิตวิญญาณ" ที่เยตส์เขียนขึ้นด้วยความศรัทธาต่อสิ่งเหนือโลก เขาดึงเอาตำนานเซลติก ภาพของภูตผี เทพธิดา และความรักอันเงียบงันมาผสานกับเสียงกระซิบของใจมนุษย์ สร้างเป็นบทเพลงที่ทั้งอ่อนหวานและลึกลับ อ่อนโยนแต่คมกริบราวเสียงลมที่พัดผ่านหญ้าริมหนอง
ในความเงียบของงานเล่มนี้ เยตส์พยายามจับความสั่นสะเทือนที่ซ่อนอยู่หลังเสียงลม สั่นสะเทือนแห่งความปรารถนาของมนุษย์ผู้แสวงหา "สิ่งที่อยู่เกินความจริง" เขาเขียนถึงความรักที่ไม่สมหวัง ความงามที่กำลังลับละลาย และการตามหาดวงวิญญาณคู่ฟ้าซึ่งอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมแต่มิได้ไกลเกินกว่าจะฝัน
บทกวีในเล่มนี้จึงเหมือนการล่องลอยอยู่ระหว่างโลกสองโลก โลกของความจริง และโลกของตำนานเช่นเดียวกับหัวใจมนุษย์ที่ล่องลอยอยู่ระหว่างความหวังและความสูญเสีย ระหว่างความรักและความโดดเดี่ยว ระหว่างความฝันและความตื่นรู้
The Wind Among the Reeds คือเสียงสะอื้นและเสียงหัวเราะอันแผ่วเบาของวิญญาณผู้แสวงหา คือบันทึกของความรักที่ถูกห่อด้วยหมอก คือประกายไฟของความงามที่มักจะมีชีวิตเพียงเสี้ยวขณะ และคือบทภาวนาของกวีผู้รู้ดีว่าโลกที่แท้จริงนั้นมิได้อยู่ใน "สิ่งที่เราเห็น" หากอยู่ในสิ่งที่หัวใจยังคงเรียกหา
เยตส์ใช้ภาษาเหมือนใช้สายลม กระซิบแต่ก้องกังวาน อ่อนโยนแต่แทงลึก เขาไม่บรรยายโลก หากเสกโลกขึ้นมาใหม่ด้วยจินตนาการอันลุ่มลึก บทกวีของเขาจึงไม่เพียงงดงาม แต่ยังพาเรากลับไปพบสิ่งที่มนุษย์เคยเชื่อ เคยหวัง และเคยร้องเรียกจากดวงดาว และเมื่อผู้อ่านเปิดหนังสือเล่มนี้ เสียงลมที่พลิ้วผ่านหมู่ต้นกกก็จะดังขึ้นในจิตใจ เสียงลมที่พาเรากลับไปสู่ดินแดนซึ่งความรักเป็นตำนาน ความฝันมีชีวิต และความงามเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เพราะในเสียงลมนั้น มีเรื่องเล่ากว่าพันปี และมีหัวใจที่ยังคงโหยหาแม้โลกจะหมุนไปไกลเพียงใด
The Wind Among the Reeds มิใช่เพียงหนังสือกวีนิพนธ์ หากเป็นประตูสู่ภูมิทัศน์แห่งจิตวิญญาณ ประตูที่เปิดออกสู่ความงามที่เราเคยรู้สึกแต่ไม่เคยเอ่ยเป็นถ้อยคำ และเมื่อเราเดินผ่านประตูนั้นไป เสียงกระซิบของสายลมจะยังคงก้องในใจตลอดไป

เนษฐ์ ธาราธิเบศร์
ผู้แปล