เจ้าสาวในรอยชัง (หนังสือเสียง)

ท้องแล้วหรือ...ช้าไปนะ
พันธะของฉันกับเธอมันจบไปแล้ว...
----------------------------------------------------------------
"พรุ่งนี้แล้วสินะที่ฉันจะหลุดพันธะนี้"
เจ้าของเสียงอย่างภาธรก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างกายคนที่พูดด้วย ซึ่งนั่นก็คือ ปวริศา ภรรยาที่ได้มาด้วยความไม่เต็มใจ
หญิงสาวเม้มปากแน่น พร้อมกับต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ หล่อนรู้ถึงสิ่งที่ภาธรกำลังจะบอกดี ในเมื่อวันพรุ่งนี้คือ วันที่เขาและเธอจะหย่าขาดจากกัน
ปวริศาเหลือบมองใบหน้าของคนพูด ก่อนก้อนสะอื้นจะวิ่งมาจุกอยู่ที่คอ เพราะทั้งน้ำเสียงและแววตาของภาธร มันสื่อได้ว่าเขาดีใจที่ได้เปลี่ยนสถานะเป็นวิวาห์ร้าง
ไม่ได้มีความลังเลอยู่เลยสักนิด
หญิงสาวยกยิ้มอย่างชอกช้ำ และเจ็บไม่ต่างจากมีฝูงมดมารุมกัดกิน ก่อนจะตอบเสียงสั่น
"ค่ะ"
"ยังอยากจะทำหน้าที่เมียอีกไหม ฉันจะได้ทนทำให้คืนนี้" พูดจบก็มีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก พร้อมกับสายตาเบนไปที่เตียง
หญิงสาวส่ายศีรษะปฏิเสธพร้อมกัดปากแน่นกว่าเดิมจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บ นั่นคงไม่ได้เจ็บมากไปกว่าหัวใจซึ่งบีบรัดตัวอย่างรุนแรง เพราะรู้ว่าเขากำลังสื่อถึงอะไร ทั้งแววตาและน้ำเสียงมันมีแต่ความเหยียดหยาม
"ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรือ หน้าที่นั้น"
"คุณธรอย่าใจร้ายกับหวานสักวันจะได้ไหมคะ"
"ใจร้าย…ฉันเคยทำแบบนั้นหรือหวาน…" ไม่เพียงพูดน้ำเสียงคล้ายจะหัวเราะ ยังเชยคางมนขึ้นให้สบตากับเขา ดวงตาคู่คมพบความสะใจวิบวับอยู่ในนั้น
"อย่ากัดปากตัวเองสิ เดี๋ยวก็ช้ำกันพอดี คืนนี้จะไม่พร้อมสำหรับฉันนะ"
"หวานขอร้อง" เธอได้แต่วิงวอน ก่อนจากกันหล่อนขอซึมซับความสุขบ้างไม่ได้หรือ เพราะที่ผ่านมามักได้รับความเย็นชา จนตอนนี้หัวใจหล่อนใกล้จะล้มเหลวเต็มทนแล้ว
ภาธรคำรามฮึในลำคอ ก่อนจะผละออกห่าง "เจอกันที่เขตสิบโมง"
"ค่ะ"
จะให้หล่อนตอบอะไรได้อีกนอกจากคำนี้ต้องยอมรับความจริงว่าเขาไม่รักและไม่เคยรัก ก่อนจะได้ยินอีกหนึ่งประโยค
"อยากได้หรือ เอาไปด้วยสิ ไม่งั้นมันจะจบลงที่ถังขยะ" สิ่งที่ภาธรหมายถึงคือรูปแต่งงานที่ปวริศายืนมองมันอยู่นานแล้ว
"หวานจะเอามันไปด้วย"
ถึงมันจะไม่ได้สำคัญกับอีกฝ่ายทว่ามันมีค่าเป็นความทรงจำของเธอ ถึงมันจะเป็นความทรงจำสีหม่นและรอยน้ำตาก็ตาม
"ดี"
ภาธรแค่นยิ้มร้ายๆให้อีกหน ก่อนจะออกจากห้องไป ปล่อยให้ปวริศายืนโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวในห้องนี้ ไม่ต่างจากที่ผ่านมา