แพทย์หญิงเกิดใหม่กับท่านโหวขาพิการ

มู่หลิงคิดว่าตนเองเป็นผู้โชคดีที่ได้สิทธิ์จากยายเมิ่งให้มาเกิดใหม่อีกครั้ง แต่ไม่คิดว่าจะต้องถูกส่งมาอยู่ในยุคโบราณแถมยังต้องแต่งงานกับท่านโหวขาพิการอารมณ์ร้ายอีกต่างหาก
ซ่งจื่อหยวน คืออดีตแม่ทัพผู้เก่งกาจ แต่เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่อาจกลับสู่สนามรบได้อีก ฮ่องเต้จึงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นซื่ออันโหวและประธานมงคลสมรสให้แต่งกับบุตรีเสนาบดีที่มีความงามล่มเมือง
เมื่อแพทย์หญิงในยุคปัจจุบันอย่างมู่หลิงต้องกลายมาเป็นฮูหยินของท่านโหวที่มีอารมณ์แปรปรวนแถมยังปากร้าย แต่มีหรือที่นางจะยอมให้สามีเป็นคนขาพิการไปชั่วชีวิต
หากว่านางรักษาขาของเขาให้หายได้...จากนี้ไปเขาก็จะต้องยอมเชื่อฟังนางไปตลอดชีวิตเช่นเดียวกัน !


*************************************
(ตัวอย่าง)

"จะ เจ้าจะทำอันใด"
ซ่งจื่อหยวนที่ไม่เคยถูกอิสตรีใดกระทำเช่นนี้ก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก จะลงจากเตียงก็ติดที่ยังมีอาการปวดมากอยู่
"นวดขาให้ท่านแล้วจึงจะพอกยา ทำเช่นนี้จะช่วยบรรเทาอาการปวดได้ดียิ่งขึ้น คืนนี้ท่านจะหลับได้สนิทไม่ทรมานกับการปวดขา"
"ไม่ต้อง! ข้าทำเองได้" เขารีบบอกนางทันที
"ท่านทำเองไม่ได้ การนวดจัดกระดูกต้องให้ผู้ที่เชี่ยวชาญทำเท่านั้น ไม่เช่นนั้นกระดูกจะยิ่งผิดรูป"
มู่หลิงไม่สนใจเดินเข้าไปหาเขาแล้วดันหัวไหล่ให้เขานอนลงไป ซ่งจื่อหยวนไม่คิดจะยอมง่ายๆ เขาเป็นถึงอดีตแม่ทัพผู้เก่งกาจจะยอมให้อิสตรีมาล่วงล้ำความเป็นชายได้อย่างไร
"ปล่อยนะ ไม่งั้นข้าจะฆ่า..."
เขายันกายจะลุกขึ้นและเอ่ยขู่นางไม่ทันไร ก็ถูกมู่หลิงใช้ผ้าโปะจมูกจนสิ้นเรี่ยวแรงนอนหงายไปกับที่นอน
"ข้า จะฆ่า...เจ้า"
เสียงของเขาดูอ่อนแรงแต่ไม่ถึงกับหมดสติ หญิงสาวโยนผ้าขาวที่มียาสลบลงพื้นแล้วเอ่ยอย่างรำคาญใจ
"ทีหลังคงต้องเพิ่มตัวยาอีกหน่อย ในเมื่อไม่สลบก็นอนนิ่งๆ ไป"
กางเกงของซ่งจื่อหยวนถูกหญิงสาวค่อยๆ ปลดออก เขาพยายามจะขัดขืนแต่เรี่ยวแรงกลับหดหายไปหมดจึงไม่อาจต่อต้านนางได้ ตอนนี้ใจเขาอยากจะหยิบดาบมาฟันคอนางนักที่กล้าจ้องมองความยิ่งใหญ่ของเขาด้วยสายตาที่เมินเฉยเช่นนั้น
นางจะไม่ทำท่าตกใจเขินอายหรือทำตาโตที่เห็นมันสักหน่อยหรือ !