เมียเอกมิโปรดปราน

นายเอกเป็นบัวทิพย์ท้องได้ที่มีขุนนางต้องการตัวทั้งพระนคร แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดต้องแต่งเป็นเมียเอกของกำนันแก่ เพราะพี่สาวดันท้องและหนีไปกับชายอื่น ส่วนพระเอกนั้นเป็นกำนันที่ครองโสดมานานนึกคึกอยากมีลูก แต่เขาไม่ชอบที่นายเอกเป็นบุรุษแต่ก็ต้องจำใจแต่งเพราะหมอตำแยบอกว่าบุรุษผู้เป็นบัวทิพย์จะมีลูกให้หัวปีท้ายปี! พระเอกเลยจัดงานแต่งใหญ่โตพาเมียเด็กเข้าบ้าน ตอนแรกก็แขยงนายเอกไม่กล้าแตะ พอเหล้าเข้าปากแล้วทำรักกับนายเอกทุกคืนเพราะติดใจ

แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรเมื่อนายเอกถูกโจรป่าพาตัวไปทั้งที่กำลังตั้งท้องซึ่งเกี่ยวโยงกับตัวพระเอกเองกับเรื่องเลวร้ายที่ทำลงไปเมื่อหลายสิบปีก่อน…

"ขอให้รักกันด้วยเมตตา อยู่กันด้วยขันติ"
ประโยคสุดท้ายฟังเหมือนคำภาวนามากกว่าคำอวยพร เปลือกตาสีไข่หลุบลง ดวงตาเริ่มพร่าด้วยน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ สายสิญจน์บนข้อมือทั้งสองข้างรัดแน่น ขุนอินทร์ขยับมือมองด้ายบนข้อมือตนแล้วปรายมาที่เขา ในแววตานั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่พูดอย่างไรก็ไม่หมด บัวสายพยายามมองผ่านมันไป มองแค่พื้นไม้ตรงหน้า แต่เสียงของเจ้าบ่าวก็ดังขึ้นต่ำ ๆ กระซิบข้างหู
‘ผูกแน่นดี…เจ้าหนีข้าไปไม่ได้แล้วล่ะ’