รักร้าวใต้เงาปรารถนา

ประเด็นสำคัญที่เขาต้องการคืออยากให้เธอไว้ใจ ไม่ใช่ว่าพอเปิดทางก็เปิดเข้าไปดูเป็นเรื่องปกติ พอเห็นอะไรผิดหูผิดตาหน่อยก็เอามาทะเลาะกัน

“เกินไปแล้วพราว พี่เบื่อมาก ๆ ขอให้ครั้งนี้เราเลิกกันจริง ๆ เถอะ ถ้าเป็นไปได้ก็ทำอย่างที่ปากเธอพูดสักที”

“จะกลับไปคบกับมันอย่างนั้นสิ”

“คราวนี้อะไรอีก กับมันคนไหน... ทุกคนที่คุยก็เพราะเรื่องงานทั้งนั้น”

ตรัยโคตรจะหงุดหงิด และทุกครั้งที่เธอเป็นบ้า เขาก็อยากเลิกจริง ๆ อยากใช้ชีวิตแบบต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องระแวง ระแวด ระวัง ว่าจะโดนรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวตรงไหนบ้าง

“พราวไม่ได้หมายถึงคนอื่น แต่พราวหมายถึง ‘มัน’ ...”

คราวนี้พราวจันทร์ย้ำชัด นอกจากความโกรธเคืองแล้ว แววตาของเธอยังเจือไปด้วยความเจ็บช้ำอย่างไม่ปิดบัง

“อีคนที่พี่รักหัวปักหัวปำ อีคนที่นานแค่ไหนก็รอได้... อีคนนั้นมันจะกลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง”

คราวนี้พราวจันทร์ปล่อยโฮออกมา ร่างอวบทรุดลงกับพื้นกอดหมอนร้องไห้เมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ในตอนเย็น ตอนที่เขานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในห้องทำงาน และกำลังวิดีโอคอลกับอีคนนั้น เสียงที่เคยบอกรักเธอแบบส่ง ๆ มาวันนี้กลับเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยินดีเหลือเกิน ยามเมื่อปลายสายเป็นคนที่เขารัก ใบหน้าที่มักจะบูดบึ้งเสมอตอนอยู่กับเธอ พอได้ยินฝั่งนั้นแจ้งข่าวว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะกลับมากลับกลายเป็นยิ้มร่าด้วยความดีใจ ถ้าเป็นหมาก็คงลิ้นห้อยและกระดิกหางยามเมื่อเจอเจ้าของ

และเขาก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะรอ... แล้วคนหน้าด้านที่ชอบยัดเยียดตัวเองให้เขาตลอดอย่างเธอจะต้องรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นกันซึ่งหลังจากที่เขาวางสายออกจากห้องทำงานไปอาบน้ำ ผู้หญิงประสาทอย่างเธอก็ไม่รอช้าที่จะเข้าไปวุ่นวายกับคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่ราคาหลายแสนบาท และโชคดีว่าข้อความที่พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้มันยังอยู่จึงทำให้เธอเห็นทุกอย่าง ชัดเจนว่าหัวใจของตรัยอยู่ตรงไหน

“พราวไม่ทนอีกแล้ว ถ้าพี่ตรัยไม่รักพราวก็เลิกกันไป”

ตรัยสะอึก... คราวนี้ความรู้สึกของเขาไม่เหมือนครั้งไหนที่ถูกบอกเลิก เพราะดูเหมือนว่าเขาจะยินดีนิด ๆ เมื่อแฟนสาวยืนยันออกมาจากปากชัดเจน สิ่งที่เธอพูด สิ่งที่เธอเห็น... มันก็เป็นเรื่องจริงที่เถียงไม่ได้ เขายังรอคนคนหนึ่งอยู่จริง ๆ และแอบหวังการกลับมาของเธอคนนั้น

จะทำให้เรื่องราวที่เคยก่อร่างขึ้นมาก่อนหน้านี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้ซึ่งตลอดระยะเวลาที่อยู่กับพราวจันทร์มา หลายสิ่งก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าเขากับเธอเข้ากันได้บางเรื่อง... แต่ไม่น่าจะไปจนตลอดรอดฝั่งอย่างที่ตั้งใจไว้

“พราวพูดเองนะ”

ท้ายที่สุด... เขาไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ จึงได้แต่ตอบแบบนั้นออกไป

“พราวเองที่เป็นคนบอกเลิกพี่ และสามปีที่อยู่ด้วยกันมาพี่ไม่เคยพูดมันเลยสักครั้ง งั้นครั้งนี้... พี่จะถือว่ามันเป็นความต้องการของพราวจริง ๆ พี่จะเลิกให้อย่างที่พราวต้องการ”





เมื่อไม่รักกันแล้วก็ควรเลิกรากันไป ไม่สิ... เธอรักและรั้งเขามาโดยตลอดทั้งที่หัวใจของเขาไม่เคยมีเธอเลยสักนิด!