ห้วยดงไทร

ค่ำคืนในป่า ไม่ได้มืดเพราะไร้แสง
แต่มืดเพราะแสงไม่กล้าเข้าไปแตะต้อง
ลมพัดผ่านยอดไม้เหมือนเสียงคนแก่เล่าเรื่องซ้ำ ๆ
เรื่องที่ไม่มีใครกล้าฟังจนจบ…แต่ทุกคนจำได้ขึ้นใจ

เรื่องราวในเล่มนี้ เกิดขึ้นในดินแดนที่แผนที่ทำเป็นมองไม่เห็น
เพราะต่อให้เขียนชื่อไว้ ก็ไม่มีใครอยาก "ไปถึง"

ห้วยดงไทร
สายน้ำเล็ก ๆ ที่ดูเชื่องช้าเหมือนคนไม่มีพิษภัย
แต่ใครก้มมองเงาตัวเองในยามค่ำ
มักเห็นเงาอีกคนยืนซ้อนอยู่—และเงานั้นไม่ขยับตาม

หุบใหญ่ป่าวังวน
ป่าที่เข้าไม่ยาก
แต่ทางออก…ต้องมีคนอนุญาต
เสียงเรียกชื่อจะดังวนซ้ำเหมือนตลกร้าย
ใครเผลอตอบรับ มักหายไปพร้อมรอยเท้าของตัวเอง

อาถรรพ์โป่งร้อยรู
ดินโป่งที่สัตว์ป่ายังไม่กล้าเลีย
เพราะทุกหลุม คือปากคำของคนที่เคยคิดว่า "แค่พักแป๊บเดียว"
กลางคืนจะมีเสียงหายใจดังขึ้นจากพื้นดิน
ช้า… หนัก… เหมือนกำลังนับจำนวนคนที่ยังเหลืออยู่

และ อีเป๋อน้ำมันพราย
หญิงที่ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อเต็ม
เพราะแค่เอ่ยถึง กลิ่นเหม็นหวานจะลอยมาเหมือนคำเตือน
เธอไม่หลอกให้รัก
เธอเพียงทำให้ "อยากอยู่ต่อ"
จนลืมไปว่า ร่างกายควรตายไปนานแล้ว

หนังสือเล่มนี้ไม่ต้องการพิสูจน์ว่าผีมีจริงหรือไม่
มันแค่ชี้ให้เห็นว่า
ความกลัวบางอย่าง…ไม่ต้องมีตัวตน ก็ฆ่าคนได้

หากคุณคิดว่าตัวเองใจแข็ง
ก็ลองเปิดอ่านในยามดึก
แล้วฟังให้ดี—
เสียงที่คุณได้ยิน อาจไม่ใช่เสียงจากหนังสือ
แต่อาจเป็นป่าที่จำคุณได้…ตั้งแต่หน้าแรก