แด่…ดวงจันทร์อันเป็นที่รัก

แด่…พี่สาวผู้เป็นที่รักยิ่ง
เจียงอวี๋เขียนด้วยลายมือสั่นเล็กน้อย ราวกับหัวใจที่ยังไม่อาจสงบนิ่ง นางเว้นวรรคอยู่นานกว่าที่ควรจะเป็น ก่อนจะลากเส้นหมึกลงไปอย่างแผ่วเบา
นางเคยหลงลืมความอ่อนโยนระหว่างพี่น้อง เคยเห็นมันเป็นเรื่องสมควร เพราะความเยาววัย เพราะความคิดน้อย นางหลงทาง ลงมือทำทุกสิ่งที่คิดว่าถูก
กระทั่งวันที่ทุกอย่างพังทลาย เจียงอวี๋จึงได้เข้าใจว่า พี่สาวของตนรักนางเพียงใด เป็นนางเองที่มืดบอด
น้ำตาหยดหนึ่งซึมลงบนกระดาษ นางรีบยกมือปาดมันออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คราบน้ำตาจะกลายเป็นรอยด่างบนจดหมาย
หากชาติหน้ามีอยู่จริง นางจะไม่ขอแย่งชิงไม่ขอทำลาย ไม่ขอปล่อยให้ความไม่รู้ของตน กลายเป็นมีดที่แทงคนใกล้ตัวอีก
มันอาจไม่อาจลบความผิดในสิ่งที่นางเคยทำผิด แต่อย่างน้อย…มันคือคำสัญญา
คำสัญญาจากน้องสาวคนหนึ่ง ถึงพี่สาวผู้เป็นที่รักยิ่ง