รักคุณมากกว่าเมื่อวาน

"ผมขอหย่าได้ไหมครับ…"
คำว่าหย่าทำให้โลกเธอเงียบสนิท เหมือนเสียงทุกอย่างถูกดูดออกไป เหลือแค่ประโยคนั้นวนซ้ำในหัว
เขาพูดต่อ "ผมไม่อยากทำร้ายพี่เอื้อไปมากกว่านี้" เขาหลบตา "ผมไม่อยากให้พี่ต้องติดอยู่กับคนที่รักพี่ไม่ได้แบบผมตอนนี้"
อุษมานั่งนิ่งน้ำตาไหลเงียบ ๆ ในหัวเธอมีแต่ภาพซ้อนทับกัน คืนยี่เป็ง คืนก่อนบิน มือเขาที่ร้อยสร้อยให้
กับคำสัญญา "กลับมาจริงนะ" และลิ้นชักที่ซ่อนทะเบียนสมรสไว้เหมือนซ่อนหัวใจตัวเอง
เธอเคยคิดว่าถ้าเขาตาย… อย่างน้อยเธอยังมีคำว่า "เรา" ให้ไว้ทุกข์ แต่วันนี้เขายังมีชีวิตเดินได้ พูดได้ ยิ้มได้แล้วเขากำลังขอ ตัดเราออกไปจากชีวิตตัวเองด้วยความสุภาพ
อุษมาหัวเราะออกมาเบา ๆ
"พีร์…" เธอพูดแผ่ว "รู้ไหม…เอื้อไม่เคยกลัวการถูกทิ้ง"
เขามองเธอเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ
"เอื้อกลัวอย่างเดียว" เสียงเธอเย็นลงโดยไม่ตั้งใจ "กลัวการ ‘รอ’ ที่ทำให้ไม่เหลืออะไรเลย"
อุษมามองเขาตรง ๆ น้ำตายังไหล แต่แววตาเธอกลับนิ่งผิดปกติ
"แต่เอื้อไม่โทษพีร์หรอก" เธอพูด "เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอื้อ…ไม่ใช่คนที่เอื้อรักแล้ว"
ประโยคนั้นทำให้พีร์สะอึก เหมือนโดนตบเบา ๆ ด้วยความจริง อุษมาหันหน้าหนีกลัวว่าถ้ามองเขาอีกวินาทีเดียว เธอจะอ่อนแอจนพูดว่า "ไม่เป็นไร" ทั้งที่ไม่เป็นไรไม่ได้
"ขอเอื้อคิดก่อน" เธอพูดเบา ๆ "เอื้อ…ขอเวลา"
****************

แล้วเขาก็เห็นเธอ อุษมายืนอยู่ตรงนั้นตรงจุดแขวนโคม เธอสวมชุดพื้นเมืองสีอ่อนที่ตัดพอดีตัว ผมถูกรวบเกล้ามวยสูงอย่างเรียบร้อยมีช่อดอกไม้สดเสียบดูสวยงาม ใบหน้างามวันนี้ดูสวยสง่าและเลอค่าในตัวเธอเอง
เธอกำลังคุยกับทีมงานและผู้ใหญ่ ท่าทางเธอดูมนุษยสัมพันธ์ดี คนรอบตัวล้วนให้เกียรติและเชื่อถือในตัวเธออย่างไม่ต้องสงสัย
พิชญะหยุดเดินเหมือนโลกทั้งใบหยุดพร้อมเขา ในวินาทีนั้น ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขาอย่างแรง ไม่ใช่แค่แวบเดียวเหมือนทุกครั้งแต่มาเป็น "ฉาก" เหมือนภาพยนตร์
แสงโคมปีแรกที่เขากับเธอรักกัน เสียงหัวเราะของเธอที่ดังใกล้หู มือของเขาที่จับมือเธอไว้แน่น เธอหันมายิ้มแล้วพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ยินคำ แต่เขาจำความรู้สึกได้ชัดเจน
ภาพตัดไปอีกฉากเหมือนทีเซอร์ เขาเห็นตัวเองยืนอธิษฐานโคมกับเธอ เห็นนิ้วของเธอแตะกระดาษเบาๆ เห็นสายตาที่เธอมองเขาสายตาที่เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่ลังเล
หัวสมองเขาชา และตามมาด้วยร่างกายที่ชาไปทั้งตัว เหมือนมีใครผลักเขากลับเข้าไปในอดีต ในกล่องความทรงจำที่ปิดตายไว้กำลังพยายามเปิดประตูออกมาเอง