รัตติกาลแห่งวสันต์ฤดู

"เจ้าไม่ต้องมาแก้ตัว สตรีที่ถูกถอนหมั้น คือสตรีที่ด่างพร้อย คือสตรีที่มีมลทิน เสื่อมเสียชื่อเสียง มิใช่เสื่อมเสียแต่เพียงตัวเจ้า หากแต่เสื่อมเสียไปทั้งวงศ์ตระกูล" ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลลู่กำมือแน่น นางพยายามควบคุมลมหายใจให้หายใจเข้าออกช้าๆ

"ในฐานะที่ข้าเป็นผู้นำตระกูล ข้าต้องรักษาชื่อเสียงของตระกูลเอาไว้ให้ได้มากที่สุด อีกเจ็ดวัน เจ้า…เฟยหนี่ว์ เจ้าจงไปโกนผมบวชชีที่อารามบนเขาซะ แล้วไม่ต้องกลับเข้ามาที่จวนสกุลลู่อีก ข้าจำเป็นต้องทำเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล และเพื่อเด็กสาวอีกหลายคนในจวนสกุลลู่จะได้สามารถแต่งออกได้ เพราะเจ้าทำตัวไร้ยางอายพวกนางจึงต้องพลอยลำบากไปด้วย อย่าได้ถือโทษโกรธข้าที่เป็นบิดาเจ้าเลย ดีแล้วที่ข้าไม่สั่งให้แขวนคอเจ้า เจ้าทำให้ชื่อเสียงของสกุลลู่ของพวกเราด่างพร้อย" พูดจบลู่อู๋เฉินก็ก้าวฉับๆ เดินออกไป

นางเกิดมาในตระกูลที่มีพี่น้องมากมาย แต่แสนจะโดดเดี่ยว หญิงสาวเติบโตมาโดยไร้มารดาคอยดูแลปกป้อง นางจึงโดนคนในตระกูลเดียวกันเอารัดเอาเปรียบ รังแกทั้งต่อหน้าและลับหลัง ที่หนักที่สุดก็คือโดนวางแผนให้ร้ายว่าเป็นสตรีไร้ยางอาย เป็นสตรีแพศยา เป็นดอกซิ่งแดงยื่นออกนอกกำแพง คบชู้สู่ชายทั้งๆ ที่ตนนั้นมีวาสนาดอกท้อแท้ๆ หลังจากถูกถอนหมั้นนางก็กลายเป็นขยะของตระกูลทันที บิดาเตรียมจะขับนางออกจากจวนให้ไปบวชชีที่อารามบนเขา ลูกพี่ลูกน้องต่างดีอกดีใจที่กำจัดคู่แข่งคนสำคัญออกไปได้ แต่เรื่องของโชคชะตามิอาจคาดเดา จู่ๆ จากคนที่โดนถอนหมั้น ถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีมีมลทิน ไร้ค่ายิ่งกว่าขยะ ลู่เฟยหนี่ว์กลับได้รับราชโองการแต่งตั้งให้เป็นว่าที่พระชายาขององค์ชาย 3 ผู้ที่หลับใหลเป็นผักมาถึง 4 ปีที่จู่ๆ ก็เกิดฟื้นตื่นขึ้นมาเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ การสบตากันครั้งแรกทำให้หญิงสาวสามารถระลึกชาติได้ บัดนี้นางจดจำได้แล้วว่าเมื่อกว่า 1,000 ปีที่แล้วชาติกำเนิดของตนนั้นคือมาร นางคือนางมารที่เคยทำลายโลกมนุษย์มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง และครั้งนี้ราชโองการที่อยู่ในมือก็ดันมาช่วยเป็นแขนเป็นขาและเป็นปีกให้นางด้วยสิ คิดดูแล้วกันว่าอดีตมารอย่างนางที่เคยทำลายล้างผลาญโลกมนุษย์มาเป็นพันๆ ปีจะยอมโดนรังแกฝ่ายเดียวหรือ? ครานี้คงถึงคราว ‘ชะตาขาด’ ของสกุลลู่แล้วกระมัง

ส่วนเรื่องหัวใจ…ชาติก่อนนางเคยถูกเขาปฏิเสธ ถูกตราหน้าว่าเป็นนางมารชั่วช้า เขาเป็นเทพเซียน นางนั้นเป็นมาร เรามันไม่คู่ควรกัน มาชาตินี้ทั้งนางและเขาต่างเกิดมาเป็นมนุษย์ นี่แหละคือความเท่าเทียมที่นางโหยหา แต่เสียใจด้วย ชาตินี้นางจะไม่วิ่งตามเขา แต่จะ…วิ่งหนีต่างหาก