จอมโจรทะลุมิติ มาเป็นเมียชาวนา

คำโปรย...
"เมื่อยอดโจรหนุ่มตัวพ่อ ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้จอมอ่อนแอที่ถูกแม่ผัวโขกสับ!"
อาเฟย สาบานว่าจะใช้ชีวิตใหม่แบบสโลว์ไลฟ์และรวยเงียบๆ แต่ใครจะคิดว่าครอบครัวใหม่จะเฮงซวยขนาดนี้น่ะ!
ไหนจะแม่ผัวจอมงก น้องผัวขี้เกียจ และสามีหน้าทื่อที่ไปรบจนหายสาบสูญ
งานนี้ไม่มีคำว่ายอมกราบเท้า เพราะระดับเจ้าพ่อโจร... ถ้าไม่ยอมสยบ ก็เตรียมพบกับ ครัวมหาประลัย บรรลัยกัลป์ได้เลย!
เหยียนอิง

"นังชิงชิง... เจ้าใส่เครื่องยาจีนเยอะไปหรือเปล่า เปลืองน้ำตาลด้วยนะนั่น" แม่เฒ่าจ้าวพูดพลางชะโงกหน้ามองหม้อดิน
"ยาย... ถ้าจะกินของดีก็อย่าขี้งก" อาเฟยตอบพลางใช้ตะหลิวคนน้ำพะโล้สีเข้ม "ถ้าทำแบบที่ยายทำวันก่อน ที่เอาผักเหี่ยวมาต้มกับน้ำเปล่า ข้าว่าเอาไปให้หมูกิน หมูยังเคืองเลย"
"เจ้า!" แม่เฒ่าจ้าวอ้าปากจะด่าต่อ แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูรั้วก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็ว
"มีใครอยู่ไหมจ๊ะ? แหม... กลิ่นอะไรน่ะ หอมข้ามรั้วไปถึงบ้านผู้ใหญ่เลยเทียว!"
อาเฟยขมวดคิ้ว "แขกไม่ได้รับเชิญมาแล้วไงยาย ใครน่ะ?"
แม่เฒ่าจ้าวหน้าถอดสี "ตายละ! นั่นเสียง นางหวัง เมียผู้ใหญ่บ้าน นี่มันนักกินฟรีประจำหมู่บ้านเลยนะนั่น ใครทำอะไรดีๆ แกต้องโผล่หน้ามา 'ขอชิม' จนเกลี้ยงทุกที!"
อาเฟยแสยะยิ้ม "นักกินฟรีงั้นเหรอ? เจอโจรขโมยทองหน่อยเป็นไง"
นางหวังเดินนวยนาดเข้ามาในครัวพร้อมกับชามใบใหญ่ในมือ ร่างท้วมของนางเบียดเสียดเข้ามาพลางปั้นหน้ายิ้ม
"โอ๊ย แม่เฒ่าจ้าว! ดวงดีจริงๆ นะจ๊ะ สะใภ้ใหญ่คนนี้ขยันขันแข็งจริงเชียว ทำอะไรน่ะ? หอมจนข้านอนไม่หลับเลย"
"อ้อ... แค่ต้มหมูธรรมดาน่ะจ้ะแม่นางหวัง" แม่เฒ่าจ้าวตอบอึกอัก สายตามองไปที่หม้อพะโล้อย่างเสียดาย
"ธรรมดาที่ไหนกัน! กลิ่นแบบนี้เหลาในเมืองชัดๆ" นางหวังเดินตรงมาที่เตา "แหม พอดีที่บ้านผู้ใหญ่กินข้าวไม่อร่อยเลย ข้าเลยกะว่าจะมา 'ขอยืม' หมูพะโล้ไปให้ท่านผู้ใหญ่ลองชิมสักหน่อย เห็นว่าบ้านจ้าวใจกว้าง คงไม่ใจจืดใจดำกับผู้หลักผู้ใหญ่หรอกนะจ๊ะ?"
นางหวังพูดจบก็เตรียมจะตักหมูสามชั้นชิ้นที่มันวาวที่สุดใส่ชามของตัวเอง แต่อาเฟยใช้ตะหลิวเคาะขอบหม้อเสียงดัง เคร้ง! จนอินางหวังสะดุ้งโหยง
"ยืมหมูพะโล้?" อาเฟยเลิกคิ้วมองนางหวังตั้งแต่หัวจรดเท้า "เกิดมาข้าเพิ่งเคยได้ยิน ยืมไปแล้วจะคืนยังไงจ๊ะป้า? คืนมาเป็นขี้หมู หรือคืนมาเป็นเนื้อสดชิ้นใหม่ล่ะ?"
นางหวังหน้าตึงขึ้นมาทันที "นี่แม่นางชิงชิง พูดจาอะไรอย่างนั้น ข้าบอกว่า 'ยืม' ก็คือยืมสิ อีกอย่าง ท่านผู้ใหญ่บ้านน่ะคอยดูแลทุกข์สุขคนในหมู่บ้านนะ แค่หมูไม่กี่ชิ้นทำเป็นหวงไปได้"
"อ๋อ... ดูแลทุกข์สุข" อาเฟยเดินเข้าประชิดตัวนางหวัง ท่าทางคุกคามเล็กๆ แบบที่เขาชอบใช้เวลาขู่เจ้าทรัพย์ "ดูแลแบบที่ปล่อยให้ลูกชายตัวเองไปไล่ลวนลามเมียชาวบ้านน่ะเหรอจ๊ะ?"
นางหวังชะงัก "เจ้าพูดเรื่องอะไร?"
"ก็ลูกชายป้าไง หลี่ต้าเหนิง เมื่อเช้าเพิ่งจะโดนข้าตบหน้าหันไปกลางทางน่ะ" อาเฟยยิ้มกว้าง "ป้ามาก็ดีแล้ว ข้ากำลังจะคิดค่าทำขวัญอยู่พอดี หมูพะโล้นี่ชิ้นละหนึ่งร้อยอีแปะ ถ้าป้าจะเอาใส่ชามนั้น ข้าขอคิดถ้วนๆ สองร้อยอีแปะจ้ะ"