ปมรัก แม่อุ้มบุญ

คำโปรย...

สำหรับคนอื่น... มันคือการสืบทอดสายเลือดอัครเดชโภคิน
แต่สำหรับ 'ธิดา' มันคือพันธนาการร้ายที่ใช้ชื่อว่ากตัญญู
เธอต้องอุ้มท้องลูกของชายที่ตราหน้าเธอว่าเป็นแค่ลูกคนใช้
ต้องเป็น 'แม่พันธุ์' ที่ไร้สิทธิ์ในตัวลูก และเป็น 'เมียบำเรอ' ที่ไร้สิทธิ์ในตัวเขา
เมื่อหนี้บุญคุณถูกชดใช้ด้วยหยดน้ำตาและร่างกาย...
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่อยู่ในครรภ์คือ 'โซ่ทอง' หรือ 'โซ่ตรวน' กันแน่?

เนมน์ โยลณี
“คุณทัพกล้า! เข้ามาในห้องธิดาทำไมคะ? ออกไปเดี๋ยวนี้!” ธิดารีบลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ
“ทำไม? ห้องนี้ก็บ้านฉัน เตียงนี้ก็เงินบ้านฉัน ฉันจะเข้ามาตอนไหนก็ได้!” ทัพกล้าเดินโซเซเข้าหาเธอ “เมื่อเช้าเธอพูดเก่งนักไม่ใช่เหรอ ว่าจะชดใช้ทุกอย่าง... ไหนลองดูสิ ว่าเธอมีดีอะไรนอกจากสมองอันชาญฉลาดนั่น”
ทัพกล้าคว้าข้อมือธิดาไว้แน่น แรงบีบทำให้เธอหน้านิ่วด้วยความเจ็บ
“ปล่อยนะ! คุณเมามากแล้ว กลับห้องไปเถอะค่ะ”
“ไม่กลับ! ฉันเบื่อ... เบื่อที่เห็นแม่รักเธอมากกว่าฉัน เบื่อที่เห็นเธอทำตัวเป็นนางเอกผู้สูงส่ง” เขาผลักเธอลงบนเตียงแล้วตามขึ้นมาคร่อมไว้ “เธอมันก็แค่ลูกคนใช้ที่แม่ฉันเอามาชุบตัวใหม่... อย่าคิดว่าใส่เสื้อผ้าแพงๆ แล้วจะกลายเป็นหงส์!”
“ต่อให้ธิดาจะเป็นแค่กา แต่ธิดาก็มีศักดิ์ศร คุณทัพกล้า... ถ้าคุณทำอะไรธิดา คุณแม่นวลต้องเสียใจมาก” ธิดาจ้องเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกลัว
คำว่า ‘คุณแม่นวล’ เหมือนเบรกที่หยุดทัพกล้าไว้ชั่วคราว
เขาจ้องมองใบหน้าสวยนวลเนียนที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมกริบไล่มองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจพุ่งพล่านขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ความเกลียดชัง แต่มันคือความปรารถนาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความขัดแย้งมานานนับปี
ทัพกล้าค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือของเธอ เขาแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง
“หึ... คิดว่าฉันจะพิศวาสเธอขนาดนั้นเชียวเหรอ? เก็บ ‘ศักดิ์ศรี’ ของเธอไว้เถอะธิดา เพราะสักวัน... ฉันจะเป็นคนทำลายมันด้วยมือของฉันเอง โดยที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความเมตตา”