ดัสกรสอนรัก

อันที่จริง ‘ชวิน’ อยากรอให้ ‘บัวบูชา’ อายุครบยี่สิบก่อน
แต่ดูเหมือนพรหมลิขิตจะใจร้อน หรือไม่ก็อยากตอกย้ำให้เขาเชื่อคำโบราณที่ว่า ‘คู่แล้วไม่แคล้วกัน’
ในเมื่อพรหมลิขิตบันดาลชักพาให้เขาได้มาเจอผู้หญิงแรร์ไอเทมคนนี้ ทำไมเขาต้องฝืนโชคชะตา
เต็มสิบเอาไปเลยสิบล้าน... ต่อให้นานกว่าเจ็ดเดือนเขาก็ยินดีเฝ้ารอ ‘เนื้อคู่’ อยู่หน้าประตูคุก
"งั้นหนูบัวก็เก็บไว้นานๆ เลยนะครับ"
กูไม่อยากเป็นโคแก่ แต่ยอมเป็นสิงห์แก่ก็ได้วะ
เพราะโคแก่มันกินหญ้า แต่สิงห์อย่างกูต้องกินหนู!
……………

"ผมควรทำยังไงกับหนูดีหึ" เขาเท้าสะเอวถามคนที่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่มได้ก็ปั้นหน้าบึ้งตึงใส่ผัวทันที
"ก็แค่เลิกกับหนูดีๆ แล้วก็ไม่ต้องมาหาหนูอีก ยังไงหนูก็ไม่ยอมเป็นอีหนูของคุณวินหรอกค่ะ"
"งั้นก็เป็นแฟน"
"แฟนก็ไม่เป็นค่ะ"
"งั้นก็เป็นเมีย วันจันทร์ไปจดทะเบียนสมรสกัน"
คนเตรียมปฏิเสธชะงักงัน ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนั้น... จดทะเบียนสมรสหรือ เขากล้าพูดออกมาได้ยังไง
"คุณวินอย่าล้อเล่นสิคะ"
"หนูไม่เคยเชื่อว่าผมรักจริงเลยใช่ไหม"
คำถามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าทำให้คนที่เชื่อเขาทุกอย่างน้ำตาเอ่อ
"หนูขอโทษค่ะ หนูเชื่อคุณวินทุกอย่าง แต่..."
ชวินถอนใจยาว นั่งลงเคียงข้าง โอบเด็กขี้ขลาดมาไว้ในอ้อมแขน
"งั้นก็เชื่อผมอีกอย่าง ไปจดทะเบียนสมรส เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผม รอหนูเรียนจบแล้วเราค่อยจัดงานแต่งงานกัน"
บัวบูชาถอนสะอื้น ดันตัวเองออกมาเพื่อจะได้มองสบตาเขาอย่างจริงจัง...
ต่อให้จะรักและเชื่อมั่นในตัวเขาแค่ไหน แต่ความรักก็ไม่ใช่เรื่องของคนสองคนเสมอไป
"ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูยอมเป็นอีหนูของคุณวินก็ได้"
ชวินนิ่งงัน กัดฟันแน่น พยายามทำความเข้าใจว่าทำไมบัวบูชาถึงเลือกทางนี้
เธอกลัวแม่ของเขา หรือกลัวว่าเขาจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ไม่ได้
แต่ไม่ว่าอย่างไร นั่นก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่เขาไม่เคยคิดถึง แต่พอเริ่มคิดก็น่าสนอยู่เหมือนกัน
"ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม"
"ค่ะ แต่ถ้าคุณวินแต่งงานกับคุณแพร ก็ต้องเลิกกับหนูอย่างเด็ดขาดนะคะ"
"หึ เป็นแค่อีหนู อย่าเรียกร้องให้มันมากนัก"
................

หมายเหตุ :
นิยายเรื่องนี้เป็นลำดับที่ 6 ในชุด Love on job
สามารถอ่านแยกได้โดยไม่งงแน่นอนค่ะ
พระเอก เป็นญาติผู้น้องของพระเอก เรื่อง ‘อริรักภัสดา’
นางเอก เป็นลูกจ้างของนางเอก เรื่อง ‘เธอคือแสงส่องใจ’