ผูกรักไว้ชั่วนิจนิรันดร์

"หึๆๆ ยังไม่เลิกกลัวผีอีก เอ็งก็เป็นผีอยู่ในหุ่นดินเหนียว"
ราตรีชะงักช้อนตาขึ้นมองเขา หาญจึงจุมพิตหน้าผากมนแผ่วเบาปลอบขวัญเธอ
"ไหนพี่บอกว่าฉัน...ฉัน" ใบหน้าหญิงสาวดูสับสนจนน่าสงสาร มากกว่าจะรู้สึกขำ
"เอ็งมีร่างเป็นคนโดยสมบูรณ์แล้ว แต่หนีความจริงไปไม่ได้ว่า เอ็งเป็นใครมาจากไหน ซึ่งไม่ใช่เรื่องต้องเศร้าอะไรเลย ร่างเก่าพังก็มาอยู่ในร่างใหม่แค่นั้นเอง ส่วนเรื่องผี..."
หาญทอดจังหวะเว้นระยะให้ราตรีทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด
"จำไว้นะ เอ็งมีผัวเป็นสัปเหร่อที่มีผีเป็นเพื่อนมากกว่าคน ไม่ว่าผีตนไหนจะไม่กล้ามาหลอกหลอนรังแกเอ็งโดยเด็ดขาด แต่ถ้าหากยังกลัวก็รีบเป็นของข้าเสียเดี๋ยวนี้" แล้วหาญก็ปิดปากอิ่มช่างเจรจา ไม่ให้หล่อนเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีก